می گفت سه نفر از امامان لقب "غریب" گرفتند. (غریب یعنی کسی که از اهل و عیالش دور باشد یا کسی که در بین دشمنان باشد و یار و ناصری نداشته باشد). ۱.امام حسین علیه السلام. ۲.امام رضا علیه السلام که به خاطر شدت غربتش غریب الغربا نام گرفته است و ۳.امام زمان (عج) که خود امام رضا در مورد ایشان فرموده اند:غربت مهدی از من بیشتر است...

داستان غربت امام زمان را از زبان دکتر علی هراتیان می نویسم:

آقای من! می خواهم غربتت را حکایت کنم، غربتی که دوازده قرن است ریشه دوانیده، غربتی که اشک آسمان و زمین را جاری ساخته، غربتی که حتی برای برخی از محبانت غریب و ناشناخته است، غربتی که اجداد طاهرینت پیش از تولد تو بر آن گریسته اند. من از تصور این غربت و غم ناتوانم. از کجا آغاز کنم؟ از خود بگویم یا از دیگران؟ از نسل های گذشته بگویم یا از نسل های امروز؟ از دوستان شکوه کنم یا از دشمنان؟ از عوام گلایه کنم یا از خواص؟ از آنانی بگویم که دستان پدرانه و مهربانت را خونریز معرفی می کنند؟ یا از آنها که چنان برق شمشیرت را به رخ می کشند که حتی دوستانت را از ظهورت می ترسانند؟ از آنها که تو را به دوردست ها تبعید می کنند و تو را دست نیافتنی جلوه می دهند؟ از آنها که به نام تو مردم را به دکه های خویش فرا می خوانند؟ از آنها که تو را آنگونه که خود می پسندند و نه آنگونه که هستی و می خواهی، نشان می دهند؟ آنها که غیبتت را به منزله نبودنت تلقی می کنند؟ خدایا عجب حجاب ضخیمی، چه غربت عجیبی؟!!!

از خودم آغاز می کنم. می خواهم به سوی تو برگردم، یقین دارم بر گذشته های پر از غفلتم کریمانه چشم می پوشی، می دانم توبه ام را قبول می کنی و با آغوش باز مرا می پذیری، می دانم در همان لحظه ها، روزها و سالهای غفلت هم برایم دعا می کردی. من از تو گریزان بودم اما تو همچون پدری مهربان دورادور، مرا زیر نظر داشتی... العفو...العفو!

اینو گفتم که گفته باشم!

محمد بیجه قاتلی که قتل ۲۱ کودک بی گناه طی سال های ۸۰ تا ۸۲ توسط او وهمدستش بزرگ ترین جنایت چند دهه اخیر ایران لقب گرفت. در گفت و گو با گروهی از روانپزشکان و روانشناسان راز سر به مهر دلایل اقدامات بی رحمانه خود را افشا می کند و در چند جلسه کوتاه با بیان خاطرات دوران کودکی اش از عامل اصلی تبدیل شدن به خونخواری تمام عیار پرده بر می دارد. مرور قصه این قاتل سریالی برای هر فردی شنیدنی است. کودکی در فقر کامل زندگی می کند و در حدود ۱۰ سالگی در محله ای جرم خیز به جای آنکه به تحصیل و بازی مشغول باشد به کار در یک آجر پزی گمارده می شود. از محبت مادری بی بهره و دارای پدری سرکوبگر و مستبد است. در همین زمان از سوی یکی از اهالی شرور منطقه مورد تجاوز قرار می گیرد. این نقطه از تاریخ زندگی اش برای همیشه در ذهنش ثبت می شود. آرزو می کند بمیرد و در دل بذر نفرت از جهان و مردمان نامهربانش را می کارد. در اولین فرصت که خود را در موقعیتی می بیند که می تواند بغض فرو خفته خود را بشکند و نفرتش را از جامعه به طور عیان نشان دهد، به سراغ کودکان معصوم و بی گناه می رود و همان کاری را با آنها می کند که در ۱۱ سالگی با او کردند. با این تفاوت که پس از تجاوز آنها را به قتل می رساند تا به گمان خود، آنها همچون او آرزوی مرگ نکرده و سال ها با بغض و نفرت زندگی نکنند. اما روانشناسان و روان پزشکانی که پای صحبت های او نشسته اند قرار نیست تنها قصه بشنوند، بلکه باید با رعایت همه نکات مشاوره ای مشخص کنند که از لحاظ روانشناختی چه بر سر کودک معصوم می آید که او را به قتلی بی رحم تبدیل می کند، چنان بی رحم که در بازجویی های خود می گوید: ((اگر در بین قتل ها فاصله ای می افتاد، نا آرام می شدم و آرامش خود را از دست می دادم. اگر دستگیر نمی شدم تعداد قتل هایم را به ۱۰۰ نفر می رساندم)) این چیزی است که در کشورهایی که به مسئله روانشناسی در بررسی علل جنایت ها  اهمیتی وافر می دهند از روانشناسان خواسته می شود و این مهم کمتر به عهده روانپزشکان گذاشته می شود.

این روانشناسان هستند که در مصاحبه دقیق بالینی با مجرمی همچون محمد، به طور عینی پیامدهای فقدان مادر را می بینند. در مصاحبه اش با روانشناسان می گوید:((هفت ساله که بودم خیلی از شب ها و روزها را با خاطره مادرم سپری می کردم. همیشه عکسی از مادرم به همراه داشتم. یک روز از مدرسه که برگشتم چشمم به شناسنامه نا مادری ام افتاد. از دیدن عکس او ناراحت شدم و یاد چهره مظلوم مادرم افتادم. بلافاصله عکس نامادری ام را کندم و عکس مادرم را چسباندم. پدرم وقتی فهمید آن قدر مرا با مشت و لگد و زنجیر کتک زد که احساس کردم مرده ام. البته ای کاش می مردم)).

در کشورهایی که برای روانشناسی اهمیت قائل اند اگر مجرمی همچون محمد بیجه، نزد روانشناسان چنین صحبت هایی را بیان می کرد، دستاوردی بزرگ نصیب علم روانشناسی جنایی آن کشور می شد و برای اینکه محمد بیجه دیگری نداشته باشیم، بر راهکارهایی تاکید می شد. اما گویا در کشور ما روانشناسان (بخوانید روانپزشکان پزشکی قانونی) تنها برای شنیدن قصه او و پر کردن اوراقی که بر حسب وظیفه باید پر می کردند پای درد و دل هایش نشستند و هیچ اتفاق دیگری هم نیفتاد یا حتی اگر همتی وجود داشت مصاحبه های دقیق بالینی روانشناسی مجرب با بیجه از طریق رسانه ها به سمع و نظر افکار عمومی می رسید. مردم در می یافتند گه چگونه یک طفل معصوم تنها بر اثر بی مبالاتی و بی توجهی والدین و جامعه به جنایت کاری خطرناک تبدیل می شود.

اعدام متهم در ملاء عام شاید برای چند نفر درس عبرت باشد، اما برای اغلب افرادی که به مشاهده این اعدام می نشینند و لبخندی بر لب دارند تفریح است. تضمین شده ترین درس عبرت از این جنایت ها همانی است که سال هاست روانشناسان جنایی برجسته دنیا به آن مشغول اند، مصاحبه های بالینی دقیق با مجرم و تبیین علل جنایت و ارائه راهکار از سوی آنها. این روانشناسان هستند که می توانند با مصاحبه های بالینی به این جملات که در آخرین بازجویی از دهان بیجه خارج می شود و کمتر کسی به آن اهمیت می دهد، بیشتر بپردازند و این افکار عمومی است که به جای دیدن صحنه اعدام او باید از زبانش این جملات را بشنود: (( سه عامل را باعث بدبختی و مرگم می دانم. اول تجاوزی که در کودکی به من شد به طوری که آرزوی مرگ می کردم. دوم فقر و آرزوی پول دار شدن و سوم کتک های پدر و آزار های نا مادری ام. کاش من هم در تهران و حداقل در یک خانواده متوسط به دنیا می آمدم))

منبع: ماهنامه مشاوره و روانشناسی سپیده دانایی، محمد برومند/کارشناس ارشد روانشناسی

و مهرباني دست زيبائي را خواهد گرفت.

روزي كه كمترين سرود بوسه است

و هر انسان براي هر انسان برادري ست.

روزي كه معناي هر سخن دوست داشتن است

تا تو به خاطر آخرين حرف، دنبال سخن نگردي.

روزي كه آهنگ هر حرف، زندگي ست

تا من به خاطر آخرين شعر، رنج جست و جوي قافيه نبرم.

روزي كه هر لب ترانه ئيست

تا كمترين سرود، بوسه باشد.

روزي كه تو بيائي، براي هميشه بيائي

و مهرباني با زيبائي يكسان شود.

روزي كه ما دوباره براي كبوترهايمان دانه بريزيم . . .

روزي كه ديگر درهاي خانه شان را نمي بندند.

قفل

افسانه ئيست

و قلب

براي زندگي بس است.

و من آن روز را انتظار مي كشم

حتي روزي

كه ديگر

نباشم.

شاملو

یادم میاد دوران دبیرستان تو کلاسمون شاگرد ضعیف (از نظر درسی) زیاد داشتیم. البته این طور چیزی تو کلاسهای علوم انسانی زیاد دیده میشه. اما تو کلاس ما دیگه زیادیییی دیده می شد. به غیر از 3.4 نفر که قوی بودن و 6.7 نفر که متوسط بودن، بقیه پایین تر از متوسط بودن. البته بیشتر تو درسهایی مثل زبان انگلیسی، ریاضی، آمار، عربی و... معلمها هم بیشتر از این شاگردا درس می پرسیدن و معمولا چون به بچه های زرنگ تر اعتماد داشتن خیلی کمتر ازشون درس پرسیده می شد. مثلا من خودم خیلی زبان انگلیسی دوست داشتم، همیشه دلم می خواست برم پای تخته و ازم درس پرسیده بشه، اما متاسفانه این فرصت برای من فقط یک الی دو بار در سال پیش میومد... یادمه کلا معلما همیشه با این شاگردای ضعیف تر در حال بحث و دعوا بودن. هر روز سر هر درسی اونا رو جریمه می کردن. مثلا بهشون می گفتن 5 صفحه از روی این مطلب بنویسید و بیارید یا منفی و حتی صفر بهشون می دادن. یا بهشون می گفتن جلسه آینده 3 درس پشت سر هم ازتون پرسیده میشه. این بنده خدا ها هم این کارهای اضافی رو انجام میدادن که دیگه حداقل از کلاس بیرون نیفتن اما واقعیتش این بود که این جریمه های هر روزه هیچ تاثیری تو پیشرفت درسی اونها نداشت که نداشت. حتی صفر هم که می گرفتن براشون عبرت نمی شد که بیشتر بخونن. حتی بدتر هم می شدن. حالا کافی بود یکی از بچه های درس خون جریمه بشه، دیگه همیشه تا آخر سال تو اون کلاس برا درس جواب دادن داوطلب می شد و کلا در پی جبران مثلا یک "منفی" بود.  

اما علت اینکه این جریمه های همیشگی فایده ای برای شاگردای ضعیف نداشت چی بود؟ جریمه کردن یکی از روشهای کاهش رفتار نامطلوبه. درواقع فردی که کار خطایی انجام میده مقداری از تقویت هایی که دریافت کرده از قبل، ازش پس گرفته میشه و این گونه جریمه می شه تا دیگه اون رفتار نامطلوب رو انجام نده. مثلا وقتی یک راننده ای تخلف می کنه جریمه می شه و مقداری پول (که یک تقویت کننده ای برای او بوده) ازش گرفته می شه یا وقتی یک کارمندی به علت غیبت از کار، مقداری از حقوقش کسر می شه ،یعنی اینکه به خاطر اون رفتار جریمه شده. اما نکته اینجاست که شرط استفاده از روش جریمه کردن اینه که فرد قبلا مدتی تقویت شده باشه  تا بعد بشه مقداری از تقویت کننده های دریافتی او رو پس از انجام رفتار نامطلوب ازش پس گرفت. مثلا کارمندی باید مقداری حقوق دریافت کرده باشه تا بعد به خاطر غیبت، حقوقش کسر بشه و گرنه چه فایده ای داره زمانی که تقویتی وجود نداشته باشه و فرد جریمه بشه!! حکایت این دانش آموزای کلاس ما هم همینطور بود. در واقع اونها از قبل تقویت نشده بودن که حالا جریمه کردن براشون فرقی داشته باشه. مثلا وقتی تو دفتر کلاسی هیچ نمره خوب یا هیچ مثبتی نگرفتن، براشون فرقی نمی کنه که حالا این منفی رو بگیرن در کنار منفی های دیگه. یا مثلا وقتی معلم، دانش آموز ضعیفی رو میندازه بیرون کلاس،اون دانش آموز با خودش می گه من که بارها از کلاس اخراج شدم حلا هم سرش، یا من که چیزی از درس نمی فهمم پس فرقی برام نداره سر کلاس باشم یا نه. اما یه شاگرد قوی که تو دفتر کلاسی جلوی اسمش پر از نمره خوب و مثبته اگه یه منفی بگیره تمام تلاش خودش رو می کنه تا اون منفی پاک بشه.

پس در یه نتیجه گیری کلی باید این رو بگم که اولا تا جایی که می شه از روشهای منفی کاهش رفتار مثل جریمه کردن، تنبیه کردن، محروم کردن از تقویت مثبت و ... استفاده نشه و اگرهم استفاده می شه باید با رعایت اصول و با دقت و با در نظر گرفتن این تفاوت ها این کار انجام بشه.

          کتاب

                     جزوه

                              بخاری

    نشسته‌ام. . .

میان واژه‌های سنگین جزوه‌ام سرگردانم

صدای خروسی پابرهنه به میان افکارم می‌آید

با آرامش وجودم هم‌بازی می‌شود

و او را اندکی می‌آساید

آرامش با خروس،روی حیاط بزرگ خانه‌مان بازی می‌کند

آرامش در پی خروس

خروس در پی آرامش

آرامش روی برگ‌های زرین درختان انار باغ بزرگ خانه‌مان می غلتد

خروس بالای درخت بی برگ باغ خانه‌مان می‌رود و باز می‌خواند

صدای خروس

                اتاق 

                      موبایل

                              من

  جواب می‌دهـــم . . .

غافل از آرامش که روی برگ‌های زرین درختان انار باغ بزرگ خانه‌مان شادی می‌کند

توهی می‌شوم از آرامش..

لیندا واشنگتون(به انگلیسی: Linda Washington)یکی از پژوهشگران پیشین شرکت آمبرلا است. او در بخش مطالعات شیمیایی شرکت،فعال بود و دستیار کارتر محسوب می‌شد. در جریان طغیان ویروس تی در شهرراکون، او به آزمایشگاه بازگشت تا AT۱۵۲۱ را با خود بیاورد. این یکپروژه‌ی آزمایشی برای مهار ویروس تی بود اما این پروژه ثمربخش نبود وAT۱۵۲۱ توسط یک تایرانت از بین رفت. او سرانجام موفق شد تا پیش از انهدامشهر از آنجا بگریزد. این شخصیت در بازی رزیدنت ایول: شیوع: پرونده ۲ حضور دارد

دکتر فراست (به انگلیسی: Frost) یکی از محققان شرکت آمبرلا در شهر راکون بود. او موفق شده بود تا راهی برای ارتقاء ویروس G پیدا کند اما به دست مونیکا کشته می‌شود. او در دو بازی رزیدنت ایول: شیوع و رزیدنت ایول: شیوع: پرونده ۲ حضور داشت

کارتر (به انگلیسی: Carter) پژوهشگر شرکت آمبرلا در شهر راکون بود. او یک پروژه‌ی آزمایشی به نام AT۱۵۲۱ را طراحی کرد. او در نهایت توسط یک تایرانت کشته شد. کارتر در بازی رزیدنت ایول: شیوع: پرونده ۲ حضور داشت

یوکو سوزوکی (به انگلیسی: Yoko Suzuki)نام یکی از کارمندان پیشین شرکت آمبرلا بود که موفق شده بود تا از طغیانشهر راکون فرار کند. او در سال ۱۹۷۸ متولد شد و در زمینه‌ی دانش‌هایرایانه‌ای بسیار باهوش و دارای شخصیتی آرام و کم‌حرف بود اما با این‌حالبسیار کنجکاو و زیرک نشان می‌داد. در زمان طغیان شهر راکون او فقط ۲۰ سالسن داشت. یوکو سوزوکی یکی از شخصیت‌های قابل انتخاب در بازی رزیدنت ایول: شیوع است. او در آزمایشگاه زیرزمینی آمبرلا در شهر راکون یکی از دستیاران ویلیام برکین بود و در پروژه‌ی تایرانت مورد آزمایش‌هایی نیز قرار گرفت. کار صداگذاری این شخصیت را در دو بازی رزیدنت ایول: شیوع و رزیدنت ایول: شیوع: پرونده ۲ Lia Sargent برعهده داشت

نیکولای گینووائف (به انگلیسی: Nicholai Ginovaef) و (به روسی: Николай Зиновьев) ملقب به "گرگ نقره‌ای" نام یک مامور بی‌باک از تیم U.B.C.S بود که در شهر راکونمستقر شده بود. نیکولای در سال ۱۹۶۳ متولد شد. او مسئول ارتباطی دسته‌ی Bاز رسته‌ی آلفا بود که به منظور مقابله با طغیان ویروس تی در شهر راکون وهمچنین نجات بازماندگان و پژوهشگران شرکت آمبرلا در شهر مستقر شده بودند.او یکی از دشمنان بازی رزیدنت ایول ۳ و یکی از شخصیت‌های منفی بازی رزیدنت ایول: شیوعاست. او همواره در جریان بازی رزیدنت ایول ۳ در حال خیانت به هم‌نوعان خودبود. سرنوششت او به شکل‌های گوناگونی رقم می‌خورد؛ گاه توسط نمسیس کشتهمی‌شود، توسط بالگردسقوط می‌کند و یا نجات می‌یابد اما به هرحال سرنوشت اصلی او این است کهموفق می‌شود تا از شهر بگریزد. کار صداگذاری این شخصیت را Roger Honeywellانجام داد.^[۶]

نکات جالب

<

رودریگو خوان راول (به انگلیسی: Rodrigo Juan Raval)، نام فرمانده‌ی تیم نیروهای امنیتی آمبرلا (Umbrella Security forces) در مقر این شرکت در پاریس بود. او شخصی است که در نهایت کلر ردفیلد را در مقر آمبرلا در پاریس دستگیر کرد. رودریگو در سال ۱۹۶۶ در یک روستای کوچک در جزیره‌ی راکفورتمتولد شد. نام پدر و مادر او روبرت و ماریا راول بود. پس از خریداری شدنجزیره توسط شرکت آمبرلا، روستا منهدم شد و روستاییان (از جمله رودریگو) بهاستخدام شرکت در آمدند. با ورود رودریگو به شرکت، او وارد بخش نیروهایامنیتی شرکت شد.

ستوان میخائیل ویکتور (به انگلیسی: Mikhail Victor)، نام یکی از شخصیت‌های رسته‌ی دلتای تیم U.B.C.S، مستقر در شهر راکون است که در رزیدنت ایول ۳ حضور دارد. او در سال ۱۹۵۳ متولد شده بود. در این بازی، میخائیل ویکتور پس از حمله‌ی زامبی‌ها به شدت مجروح شده بود و در نیمکت یک ترن در حال استراحت بود. او پس از حمله‌ی نمسیس به ترن، با از خودگذشتگی، ضامن یک نارنجک را آزاد کرد. این کار او سبب شد تا دست نمسیس از جیل و کارلوس اولیویرا کوتاه مانده و خود نیز کشته شود. کار صداگذاری این شخصیت را Ben Campbell انجام داد

یکی از بازی‌های سری رزیدنت ایول است که توسط شرکت کپ‌کام و برای کنسول پلی‌استیشن ۲ در سال ۲۰۰۳ (در ژاپن) منتشر شد. این بازی رایانه‌ای در ۳۱ مارس و ۱۷ سپتامبر سال ۲۰۰۴، به ترتیب در ایالات متحده و اروپاسورویوال هارور بوده که قابلیت انجام بازی را در حالت دونفره (بازی تحت شبکه) نیز دارد.

منتشر شد. بازی رزیدنت ایول: طغیان، یک بازی تک‌نفره و در سبک داستان این بازی روایتگر چگونگی طغیان شهر راکون، یعنی از آغاز شیوع ویروس T در شهر راکون، تبدیل شدن شهروندان به زامبی و منهدم شدن شهر به وسیله بمب هسته‌ایمی‌باشد. شخصیت‌های اصلی قابل کنترل در این بازی ۹ شخصیت هستند که هیچ یکاز آنها، شخصیت‌های اصلی سری رزیدنت ایول نبوده و به نوعی شخصیت‌های جدیدیدر این سری محسوب می‌شوند. با پیشبرد داستان و به دست آوردن امتیازات دربازی، شخصیت‌های دیگری نیز برای انتخاب آزاد می‌شوند.
داستان این بازی در حقیقت در بازهٔ زمانی داستان رزیدنت ایول ۲ و رزیدنت ایول ۳ می‌باشد.

سناریوها

سناریو چهارم Hellfire هست. داستان این سناریو در مسافرخانه سیب بوده و بازیباز باید با نابود کردن زامبی‌ها و موانع پیش رو راهی برای خروج از آنجا بیابد. سناریو آخر Decisions, Decisions بوده و در ایستگاه امداد (در مکانی از شهر راکون) می‌باشد و در انتهای آن انهدام شهر راکون را از زاویه دیگر نمایش می‌دهد.

بقیه در ادامه مطلب..