"برف که می آید می توان پرواز کرد. باید سر را رو به آسمان گرفت. آنوقت احساس می کنی داری در آسمان بالا می روی." این تصور دانش آموزان من از برف است. تصوری که وقتی می شنوم در صندوقچه ی ذهنم آشنا می یابمش. برف که می بارد با دانش آموزانم، هم آدم برفی درست می کنیم و هم به آنها اجازه می دهم با حضور خودم روی برفها سر بخورند. مدرسه ای داریم که روی صخره واقع شده است. قسمتی از مدرسه بلندتر است و وقتی برف می بارد خوراک سرسره بازی می شود. بچه ها به صف می نشینند و سرمی خورند. برخی سه چهار نفری پشت لباس هم را می گیرند و می سرند. برخی که می خواهند شلوغ کنند، هل بدهند یا پشت پا بزنند را کنترل می کنم. برخی که می افتند را هم زود بلند می کنم تا زیر دست و پا نمانند. بعضی وقتها خودم هم سرکی می خورم. لذتی دارد.

از کودکی که در مدرسه از سرسره بازی منع می شدیم همیشه برایم سوال بود که چرا؟ مگر سرسره بازی چه عیبی دارد؟ اکنون که معلمم تنها به خاطر اینکه دلیلی برای سرسره بازی بچه ها نیافته ام از این کار آنها ممانعت نکرده ام. ولی از دیروز که نظر ویل دورانت را در کتاب لذات فلسفه خواندم تصمیم گرفتم بچه ها را به این کار تشویق هم بکنم: "... اینها( اسباب بازیها) یاری دهنده ی طبیعتند. طبیعتی که بازی را از روی خردمندی توصیه می کند تا همه ی استعدادها را به پایه ی عمل آورد و کمال بخشد. بهترین این ورزش ها شناکردن و سرخوردن روی برف است و تابستان و زمستان برای اینکار آماده است. در این ورزش ها حرکت اعضا هم آهنگ است، نفس تند و عمیق می شود و جریان خون سریع تر میگردد و قلب از شادی می جهد."

برای بی خطر شدن این بازی اما باید فکری کرد. می شود از تیوپ استفاده کرد یا تخته یا... آنوقت بچه ها دیگر در زنگ های ورزش روزهای زمستانی مجبور نمی شوند با دلخوری از آسمان بمانند داخل کلاس. آی حال می دهد!

هیچ چیز مثل مرگ از عهده ی فرزند آدم برنمی آید. یک مثقال از بویش کافی است تا حساب دستت بیاید.

آخرین بار چندی پیش بود که محضرش را درک کردم. نشسته بودم داخل مینی بوس. در حال برگشتن از محل کار. نه اینکه خطر تصادفی باشد. نه! خوابم برده بود که ناگهان پروبالش گرفت به محدوده ی حریم شخصی ام. پریدم از خواب. احساس شیرینی داشتم. کمی پیش از این احساس، پسرک جوانی در روستای محل خدمتم دست در دست مرگ گذاشته بود. قصه اش جالب است: پسرک فلج بود. ناگهان نفسش تنگ می شود. راهی بیمارستان می شوند. سر پسرک روی زانوی پدر بوده که نزدیک بیمارستان ناگهان به پدر می گوید: بابا، عزرائیل آمد! و... تمام. عجب درک حضوری کرده است پسرک. شاید برجستگی این حادثه در ذهنم باعث رویای شیرینم از مرگ شده باشد. نمی دانم. هرچه بود رویای دل انگیزی بود. خلاف انتظاری که از مرگ داشتم. آرامش بخش بود.

فکر که می کنم می بینم برای مرگ باید آماده باشم. یک وصیتنامه ی بروز داشته باشم. مختصر و مفید و سریعا قابل اجرا. خوش ندارم آنطرف معطل حساب و کتاب شوم. برای یک قرضی یا چیزی راهم را ببندند که بازماندگان محترم به زودی تصفیه اش بکنند یا نه. پس حسابم باید درست باشد. مال ملت را زود پس بدهم. آزارشان ندهم. حقی که پیشم می ماند را هم بنویسم داخل وصیتنامه، بگذارمش جلوی دید. مرگ است دیگر. ناگهانی می آید. باید آماده بود.

۱) زوال یک جفت کفش ممکن است از یک روز برفی یا بارانی شروع شود. مثل کفشهای من که زوالشان از دیروز شروع شد. دیروز اول باران بارید بعد برف. برف همه جا را سفیدپوش کرده بود که من تاب نیاوردم و زدم بیرون. با همان جفت کفشی که ذکر خیرش گذشت. دو ساعتی قدم زدم. وقتی به خانه برگشتم خواستم دربیاورمشان که شستم خبردارشد زوال کفشهایم شروع شده است. زوال بیشتر یک حس است. از روی نشانه هایی ساده. من زوال اشیائم را خوب تشخیص می دهم. چون با آنها رابطه ی خوبی برقرار می کنم. با کفشم، عینکم، کیفم و... بااینحال از روحم زود غافل می شوم و زمانی زوالش را درمی یابیم که به قهقرا رسیده ام. مطالعه ام که کم می شود. دریافت هایم از زندگی که کاهش می یابد. سفر که نمی روم. در کار که خیلی غرق می شوم. زوال روحی خصوصا برای یک معلم زهر است. یعنی اگر یک معلم روحش را بدهد دست بچه ها آنهم بچه های ابتدایی که هنوز روحیه ی پاک و لطیف کودکی با آنهاست که دچار زوال نمی شود. پس اینکه چه مرگم می شود را نمی دانم. یعنی می دانم. از یاد خدا که خالی می شوم دیگر بدرد نمی خورم. گمراه می مانم. گیج و آشفته و سرگردان. صفحه ای قرآن، نهج البلاغه، دعای کمیل، مثنوی معجزه می کند. نماز را نگفتم. نماز صبر می خواهد. حال می خواهد. ومنی که هنوز مثل قدیم فرزند شتاب و کم صبریم مانده است تا درست درش یابم. چه محتاجم به یک نماز متصل کننده. به یک نماز اکسیری. 

۲) هجدهم دی ماه مصادف بود با ششمین سال آغاز وبلاگ نویسی من. هنوز هم مثل ابتدای وبلاگ نویسی هر پست برای من یک اتفاق تازه است. من با نوشتن می اندیشم و به نوعی سامان روحی می رسم. نوشتن کمک می کند تا احوالم را تحلیل کنم. گاهی پیش آمده است در زندگی طوری عمل کرده ام که نتیجه ی نوشته هایم بوده است. درکل نوشتن آنهم از نوع وبلاگ نویسی آرامش بخش است. باید از آقای علیرضا شیرازی مدیر بلاگفا تشکر کنم.

۳) پنجشنبه ها که تعطیلم برای من روز هیجان انگیزی است. علاوه بر رسیدگی به کارهای عقب افتاده  سری به کتابخانه ی مرکزی شهر و کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان می زنم. امروز کتابخانه رفتم. سیزدهمین شماره ی مجله خوبی پیداکردم به نام انشا و نویسندگی. خوشم آمد از مطالبش. یک مطلبش مصاحبه ای بود با دكتر حسن عشايري دكتراي مغز و اعصاب در مورد فرایند نوشتن. خیلی عالی بود. حرفهای خوبی در مورد لزوم آموزش خلاصه نویسی به دانش آموزان داشت. به نظرم رسید از این به بعد از بچه ها بخواهم فیلمی که در مدرسه می بینند یا داستانی که می خوانند را خلاصه کنند. در دو یا سه خط. هرچه خلاصه تر بهتر. این کار اثر خوبی دارد. چند هدف را می شود با آن پیگیری کرد. نوشتن را می آموزند. اندیشیدن و دقیق شدن در آنچه می بینند را. حتی می شود از آنها خواست از مراسم هایی که در مدرسه اجرا می کنیم گزارش بنویسند. مثل دیروز که زیارت عاشورا خواندیم بعد بچه ها نوحه و سرود و نمایش اجرا کردند. بعد هم سوپی که معلمهایشان در مدرسه پخته بودند را خوردند. اینطور یک کمکی هم به ما می شود که بچه ها زوایایی از مراسم را می بینند که ما متوجه اش نیستیم. این زوایا می تواند به بهتر شدن کار کمک کند.

۴) جزوه ی رویکرد وجودی( اگزیستانسیایستی) به نهج البلاغه ی استاد مصطفی ملکیان را می خوانم. چاپ شده در پژوهشنامه ی علامه به تاریخی که نمی دانم. عالیست این جزوه. تنها اینقدر بگویمتان که دارم خودم را درمان می کنم با این جزوه. چندبار باید بخوانمش. خدا توفیق دهد آقای داستان پور عزیز را که سایت جدیدی راه انداخته و آثار استاد ملکیان را در آن گنجانده است. ثواب کرده است با این کارش. دریابید استاد ملکیان را که حرفهایش در است و گوهر. خدا دوستان دوران دانشجویی مرا هم خیر دهد که آن روزها ولو شده با زور جزوهایی گذاشتند زیر بغلم که این روزها حسابی بدردم می خورد. 

پانوشت: گفتگو با دكتر حسن عشايري دكتراي مغز و اعصاب در شماره ۱۳ و ۱۴مجله ی  انشا و نویسندگی در نوشتن مطلب شماره ی ۲ بسیار کمک دهنده و موثر بود.

می خواهم هروقت فامیل و آشنا خانه ی مان می آیند به بچه ها نفری یک کتاب بدهم. چرا؟

1-  با بچه ها می توانم به یک زبان مشترک برسم. در مورد کتابی که خوانده اند با هم صحبت کنیم. به جای آنکه در آن ساعت تلویزیون ببینیم یا حرفی برای گفتن نداشته باشیم می توانیم چند دقیقه ای حرف فرهنگی خوب بزنیم.

2-  اینطوری به کتابخوان بار آمدن بچه ها به اهل اندیشه و نظر شدن آنها کمک می کنم.

3-  بچه ها از خانه ی ما آمدن خوششان می آید و بیشتر به خانه یمان رفت و آمدن می کنند. پس صله ی رحم بیشتری اتفاق می افتد. ثواب بیشتر و برکت بیشتر.

4-  علی کوچولوی خودمان هم اجتماعی می شود و آثاری که در بالا برشمردم بر او هم مترتب می شود.

5-  به سنت حسنه ی اجدادمان که دور هم زیر کرسی می نشستند و قرآن و شاهنامه و حافظ و جامع التمثیل و مختارنامه و هزار و یک شب و... می خواندند هم عمل می کنیم. البته یک جور امروزی با کتاب های امروزی.

می ماند بحث مالی قضیه که آنهم با وجود کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان و کتابهای خوب و ارزانش حل است. همین الان شصد هفتاد تایی کتاب زیر تخت دارم که می شود کار را شروع کرد. البته تا حالا هم این کار را می کرده ام اما نه به صورت جدی و هدفمند. منتهی یک کتابهایی دارم که برای کار پرورشی مدرسه ام کاربردی است. باید مراقب باشم آنها را از دست ندهم. می شود آنها را اگر طالب داشته باشد امانت داد. ایجاد یک کتابخانه ی خانگی هم فکر خوبی است که با جای کمی که الان داریم عملی نیست.

یادم می آید دبستانی بودم که یکی از اتاقهای رو به کوچه خانه یمان را کتابخانه کردیم. با برادر و خواهرها فهرست کتابهایی که داشتیم را نوشتیم روی شومیز و چسباندیم پشت پنجره. بچه های محله می آمدند از پشت پنجره کتاب می گرفتند. یکبار چند دانشجو آمدند با تعجب نگاهمان کردند. خاطره ی کتابخانه ی آن سالها به صورتی کاملا واضح هنوز جلوی چشمانم است. وقتی یادش می افتم سرشار یک حس خوب می شوم. یادش بخیر!

الان دارم فکر می کنم انگار برخی جاها بد نیست کودکانه فکر کنیم. و کودکانه عمل. بی خیال حساب و کتابها و چهارچوب های بزرگسالانه. 

اینکه قرار باشد ببارد یا نبارد به پیش بینی هواشناسی نیست. به خواست اوست. به همین خاطر مدتهاست دست از سر کچل هوا شناسی و پیش بینی هایش برداشته ام. اصلا خوش ندارم زیر هوایی زندگی کنم که پیش بینی شده است.

صبح ها با لباسِ گرمِ کامل می زنم بیرون به این امید که امروز یک عالم برف ببارد. و دیروز بارید. یک عالم. آنقدر که کوهها سفید شدند. شیفت عصر، مدرسه ها تعطیل شد. مینی بوسِ شیفت صبحمان سه ساعت طول کشید تا به مدرسه برسد. همکاران غرزدند و از گرفتار برف شدن ترسیدند. اهالی روستا با خنده گفتند از زیر کرسی نباید بیرون می آمدید. سگها! سگ ها با ذوق، گردنشان را بالا گرفتند، میان برفها قدم زدند و وقتی از سنگینیش مطمئن شدند هی میان سفیدی برفها غلت زدند. پرنده ها و درنده ها به صورت جدی بی غذا ماندند و دست به دامن انسانها. عقابِ پیرِ آب کشیده نشست کنار جاده به امید خشک شدن پر و بالش. انگشتان پایم ماند زیر سرمای برف. اعصابم پیغام فوری فرستاد برای مغز و مغزم با کندوکاوی طولانی لزوم وجود شیئی به نام چکمه را با استفاده از خاطرات مات کودکی اثبات کرد.

به این می گویند یک برف جانانه. خدا را شکر! خدا را آنقدر شکر که نعمت هایش را دوباره بفرستد دنبالمان. دوباره بهار باصفایش را ببینیم که از کوهها، چشمه چشمه رود جاری است. خنده ی کشاورزان را و...

در روستای سر راه پیاده می شوم و کنار جاده منتظر می مانم تا سرویس بیاید و بروم به روستایی که امروز آنجا درس دارم. گوشیم زنگ می خورد که ما امروز دیر می آییم. می رویم اداره برگه ی امتحان بگیریم. این  یعنی بهتر است من زودتر بروم تا دانش آموزان تنها نمانند. اما با چه؟

به سمت خانه ی بهداشت روستا که حدس می زنم ماشین بیشتر گیرم بیاید راه می افتم. و همزمان برای موتور و ماشین و هر جنبنده ای که از جاده عبور می کند دست بلندمی کنم. چندتا سگ که از جلویشان رد می شوم مرا بو می کشند اما اقدام خاصی انجام نمی دهند. هوا سرد است و ترجیح می دهند کیف سرمایشان به هم نخورد.

یک سواری جلویم می ایستد. همکاری قدیمی است. مرا تا سه راهی بیرون روستا می رساند. مسیرش با من فرق دارد. پیاده می شوم و کنار جاده ی خلوت می ایستم. نه سگی نه آدمی! ناگهان به سرم می زند که سرمای بدون سگ و آدم، گرگ را فرامی خواند. دلم هری می ریزد پایین. صدای تلق تلوقی از پشت سرم بلند می شود. برمی گردم. پرنده ای از روی تیرچراغ برق می پرد. دنبال اثری از گرگ می گردم که یک سواری جلویم می ایستد. سوارمی شوم. بی مقدمه می گوید اینوقت روز اینجا نایستید. گرگها این موقع سال گرسنه اند. همین چند شب پیش یکی از اهالی رفته آب بگیرد پنج تا گرگ پریده اند به ماشینش. نزدیک بوده شیشه را بشکنند. می ترسم. تا برسیم جلوی مدرسه یک داستان ترسناک دیگر هم تعریف می کند.

پیاده می شوم. بچه ها به استقبالم می آیند. می پرسم بچه ها اینجا گرگ هم دارد؟ می گویند تا دلتان بخواهد آقا! به خودم می گویم عجب کار خطرناکی می کنم. خیلی وقت ها همین کار را می کنم. می خواهم تصمیم بگیرم که دیگر... که وارد مدرسه می شوم. ته حیاط، مستخدم مدرسه ایستاده است کنار اجاقی روشن. کنده ها زیر یک دیگ مسی سیاه رنگ زبانه می کشد. بچه ها می گویند امروز آش داریم آقا. گل از گلم می شکفد. آخ جون آش! می روم سمت اجاق و خودم را گرم می کنم و از گرگ فراموش می کنم و از تصمیمی که هنوز نگرفته ام. یعنی گرگهای گرسنه تا تصمیم گرفتنم منتظر می مانند؟

علی کوچولویمان شده است یک سال و ده ماهه. دیشب از من زنجیر خواست. رفته بودیم خانه ی خاله اش. پسرخاله ی همسن و سالش جلویش زنجیر می زد. او هم خواست. با پسرخاله اش سر همین قضیه دعوا کرد. حالا از دیشب از من زنجیر می خواهد. پیشتر از من کیو کیو- تفنگ- خواسته بود. شاید بگویید خب طبیعی است. بچه است و دلش می خواهد. درست است اما این چیزهایی که به تازگی خواسته چیزهایی است که تربیت خاصی هم به همراه دارد. نمی شود زنجیر داد دست بچه و در برابر نخستین بارقه های تربیت دینی در وجودش بی توجه بود. تفنگ هم نمی شود داد دستش و در برابر اخلاقی که به او منتقل می کند سکوت کرد. دارم فکر می کنم...

لذات فلسفه ی ویل دورانت آموزه های نابی با دغدغه هایی اینچنینی دارد. هفته ی دیگر که انجمن اولیائ و مربیان داریم می خواهم در مورد بلوغ با والدین صحبت کنم با آموزه هایی برگرفته از همین کتاب و ورز آمده با اندیشه ی خودم.

در مورد زنجیر و کیوکیو اما کار سخت تر است. اینکه یک مفهوم تربیتی کلی را بتوانی درک کنی، بر سایرین ترجیح دهی و کاربردی و قابل اجرا و اثربخش کنی، سخت است. نیست؟

محمود دوست خوب من و كارمند كانون پرورش فكري كودكان و نوجوانان است. پريروز پيامك داد كه كتاب خوب رسيد. بدو! ديروز رفتم. كتابها همه عالي. چاپ دهه ي هفتاد با قيمت هاي اسطوره اي! با هم نشستيم به كتاب سوا كردن. محمود با ذوق كتابها را دستم مي داد و مثل دارو شيوه ي مصرفشان را هم مي گفت: اين لالايي براي اولي ها. داستان موقرمزي عاليه. پروانه و گل سر شعرهاي برتر اسدالله شعباني. با چند شعر جهاني. خرسي كه مي خواست خرس بماند يك داستان فلسفي. مثل مسلسل بچه ها مي برندش. اين يكي "من معذرت نمي خواهم" را بدهيد بچه هاي لجباز بخوانند.

محمود شيوه ي خوبي براي معرفي كتاب يادم داد. يك نوع كتاب درماني. ديشب خيلي از كتابها را خواندم و برايشان كاربرد پيدا كردم. امروز كتابها را بردم مدرسه. معلمها را دور خودم جمع كردم و كتابها را مثل دارو دادم دستشان همراه با گفتن شيوه ي مصرف: هديه ي يازده رنگ براي شكوفايي خلاقيت نقاشي بچه ها.  اين يكي براي آموزش رنگهاي رنگين كمان. اين براي چيستان. اين... معلم ها خوششان آمد. يكي گفت كتاب داستان براي روخواني سومي ها؟ قصه ي فروشي را دادم دستش. خلاصه امروز معلم ها دست پر سركلاس رفتند.

به بچه ها هم سر صبحگاه کتاب دادم. دو سه نفری یک کتاب. نوعی رونمایی از کتابها. همان جا سر صف طفلی ها نشستند به کتاب خواندن.  جیکشان در نمی آمد. غرق کتاب خواندن بودند که مدیر آمد و گفت: نمی روید سرکلاس؟ گفتم: دلت می آید  کتابها را بگیری؟  گفت: نه.

هيات هاي عزاداري روستايي كه اصالت من به آن برمي گردد هنوز عَلَم دارند. اول محرم علم را مي بندند تا پايان محرم. روز عاشورا علم را برمي دارند و مي روند سرِخاكا. سرخاكا همان قبرستان روستاست كه امامزاده اي هم آنجا مدفون است.

عاشوراي امسال كه براي عزاداري به روستا رفتم وارد ميدان كه شدم. هياتي داشت برمي گشت. علم جلوي هيات اما ايستاده نبود و بر شانه ها حمل مي شد. من اين را به نشانه ي علم افتاده ي حضرت عباس گرفتم و متاثر شدم. تاثري عميق. تاثري متفاوت. زماني كه يك تراژدي را آدم مي خواند مثل رستمِ شاهنامه و شغاد يا داستان غم انگيز سهراب يا فيلم هاي غمگين يا بسياري داستان هاي غمبار ديگر درست است كه متاثر مي شوي اما هميشه ته دلت روشن است كه داري داستان مي خواني داري فيلم مي بيني و همين از شدت تاثرت مي كاهد. با خودت مي گويي نه! قضيه اينقدرها هم تلخ نيست. خلاصه راه فراري هست. اما در مصيبت حسين و يارانش هيچ راه فراري نیست. متاسفانه چنين اتفاقي افتاده است. متاسفانه انسانهايي چون ما بوده اند كه در رويدادي چنين تلخ دست به يكي كرده اند.

غم كربلا سنگين است و در باور نمي گنجد. هميشه هنگامي كه تير به سمت گلوي علي اصغر پرتاب مي شود دعا مي كنم كسي مرا از خواب، رويا يا پاي فيلم وداستان صدابزند. فيلمي باشد. كلكي باشد. اما نه... اين يك واقعيتِ تمام عيار است. و چون واقعيت است درگيرش مي شوي و و مجبور به انديشيدن و انتخاب مي شوي كه اگر تو هم مي بودي كجاي اين واقعيت مي ايستادي؟ چه مي كردي؟ چه مي گفتي؟

چندی پیش رفتم كنار يكي از جانبازان جنگ كه قطع نخاع است نشستم. به او گفتم ما مديون شماييم. شما كار بزرگي كرديد. اهميت كارتان آنجاست كه من وقتي فكر مي كنم مي بينم در خودم نمي بينم كه مثل شما باشم. نمي توانم به شجاعت شما بايستم جلوي توپ و تفنگ. پس به جاي اين شجاعتي كه ندارم حداقل شما را بايد بزرگ بدارم. او به من گفت كاري نكرده ام. به تكليفم عمل كرده ام. شما هم بوديد همين كار را مي كرديد.

نمي دانم ولي فكر مي كنم اينطوري كه الان هستم يكي از مقصرين كربلا منم. اين داغ بدجوري روي دوشم سنگيني مي كند:

بی درد مردم ما خدا، بی درد مردم /نامرد مردم ما خدا، نامرد مردم

از پا حسین افتاد و ما برپای بودیم /زینب اسیری رفت و ما بر جای بودیم

از دست ما بر ریگ صحرا نطع کردند /دست علمدار خدا را قطع کردند

نوباوه‌گان مصطفی را سربریدند /مرغان بستان خدا را سربریدند

دربر گریز باغ زهرا برگ کردیم /زنجیر خائیدیم و صبر مرگ کردیم

چون بیوه‌گان ننگ سلامت ماند برما /تاوان این خون تا قیامت ماند برما

روزی که در جام شفق مل کرد خورشید /بر خشک چوب نیزه‌ها گل کرد خورشید.

قسمتي از شعر: علی معلم دامغانی

روايت شب عاشورا را مي نوشتم با اسناد و و منابع معتبري كه جمع كرده بودم. ياد روايت مادر افتادم:" شب عاشورا حسين(ع) را ديدند كه بي قرار خم مي شود و بته هاي خارِ دور و بر خيمه گاه را مي كَند. گفتند: حسين جان! اين چه كاري ست در چنين شبي؟ فرمود: فردا بچه هايم را در اين خارزار پابرهنه دنبال خواهند كرد و به اسيري خواهند برد..."

روايت را توي مقتل آوردم و سند را به نام دل زدم.

داوود غفارزادگان، فراموشان، مجله ي داستان همشهري، شماره ي هشتم، دوره ي جديد، آذر90، صفحه ي41.

                           

هر وقت به باشگاه مي‌رويد،افرادي را مي‌بينيد كه بر روي يك بخش مجزايي از بدن كار مي‌كنند و بدين منظور از صدها روش بهره مي‌برند. آنها در واقع به نوعي ساكن باشگاه ورزشي هستند و گويي هرگز قصد ترك آن جا را ندارند.
اين در حالي است كه اگر اين افراد به صورت جدي به محاسبه وقتي كه تلف مي‌كنند، مي‌پرداختند هرگز به اين شيوه ادامه نمي‌دادند. با اين روش، سه دليل عمده وجود دارد كه مانع از انجام سريع و موثر تمرين‌ها مي‌شود:
اول اين كه سطح هورمون رشد و تستوسترون در 40 دقيقه اول يك جلسه تمرين اوج مي‌گيرد و بعد از يك ساعت دچار افت مي‌شود. در اين نقطه زماني ديگر اين ترشح كورتيزول است كه شدت مي‌گيرد و اين بدان معناست كه هورمون‌هاي عضله‌ساز در اين مرحله زماني دچار تخريب مي‌شوند. بنابراين با دقت به شرح موارد فوق توجه داشته باشيد: جلسات تمريني كه 90 دقيقه الي 2 ساعت به طول مي‌انجامند نه تنها فايده‌اي ندارند بلكه فرد را به آسيب‌هاي جدي مبتلا مي‌سازند.
دومين دليل به اين مسئله باز مي‌گردد كه با چنين فعاليت گسترده‌اي در محيط باشگاه به تدريج شوق و علاقه و انگيزه در فرد از بين مي‌رود. حتي اگر به راستي عاشق تمرين كردن باشيد ديگر پس از تمرين احساس شادابي نمي‌كنيد، به خصوص اين كه مقطع خوبي از وقت آزاد و ارزشمند خود را هر روز در يك مكان خاص بگذرانيد.
سومين و آخرين مورد در رابطه با به تعويق‌افتادن امور روزمره و برنامه‌هاي ديگرتان مي‌باشد. با اين وضعيت از انجام اموري كه در زندگي به آنها نياز داريد به شدت دور مي‌مانيد.
شيوه‌هايي كه منجر مي‌شوند مدت محدودي را در باشگاه سپري كنيد و با اين حال با دست پر از آن جا خارج شويد.

نـخـستین گـام برای داشـتن پوستـی زیبا آگاهی یافتن از نوع پوست میباشد زیرا ازاین طریق شما قادر خواهید بود. هر چه بهتر از پوستتان مراقبت و همچنین فـراورده های بـهداشتی و آرایشی مناسب نوع پوست خود را انتخاب كنید.

پوست احتیاج به مراقبت و نگهداری دارد. رعایت یكسری اصول ساده در زندگی می‌تواند از تشكیل چروك و خطوط صورت جلوگیری كند.

۱. تمیز نگاه داشتن پوست:
صورت خود را با صابون ملایم (گلیسیرینه)‌ بشویید و این كار را حداكثر۲ بار در روز تكرار كنید. لیف زدن یا شستشوی خشن ضرورت نداشته و بهتر است پوست لطیف صورت را با دست شستشو دهید. پس از شستن كامل صورت با آب گرم یكبار هم با آب سرد پوستتان را آبكشی كنید تا طراوت و شادابی خود را حفظ نماید. برای خشك كردن فقط حوله را روی پوست فشار داده و از كشیدن خشن آن روی پوست خودداری نمایید.

۲. استراحت كافی‌:
استراحت به میزان حداقل ۸ ساعت در طول شب و اگر امكان داشته باشد، یك چرت كوتاه پس از ناهار بسیار عالی است.

از منوهاي loginرا زده و my profileرا باز كنيد.سپس creat/edit my profileرا بزنيد.
احتمالا از شما id و passwordخواسته خواهد شد.بعد از دادن ان وارد صفحه ساخت اي دي خواهيد شد.
creat new public profileرا بزنيد.در اينجا شما ميتوانيد idمجازي خود را بسازيد.بعد از اينكه idشما قبول شد وارد my yahooميشويد اين به معني ميده كه id شما مورد تائيد قرار گرفته.
دوباره به صفحه اول باز گرديد. خواهيد ديد كه دو idداريد.اگر اينطور نيست refreshرو بزنيد.شما می تونید تا ۶ id به اين ترتيب بسازيد.جلوي idاصلي شماDefault*نوشته شده.ميتوانيد يك id ديگر از بين idها رو به عنوان اصلي انتخاب كنيد براي اين كار Make Default را كه جلوي id است بزنيد.
پس از پايان كار finish editigرو بزنيد.اكنون شما ميتوانيد با تمام اين اي دي ها وارد روم ها شويد. يا در يك لحظه با چند تا از انها با فرد مورد نظرتون چت بزنيد.

این گروه عضلات نیازی به تمرین ندارند زیراعضلات غیرارادی هستند. گروه سوم كه بیشتر قابل مشاهده است گروه عضلاتی هستند كه می‌توان آنها را تمرین و توسعه داد. این گروه را عضلات «اسكلتی» می‌نامند و عضلاتی ارادی و قابل كنترل هستند.

عضلات اسكلتی

عضلات اسكلتی تقریباً در بدن مردان 40 درصد و در زنان 23 درصد از وزن بدن را تشكیل می‌دهد. از این عضلات در همه حركت‌های بدن استفاده می‌شود از جمله خم كردن انگشتان در راه رفتن، خم كردن بدن، حركات كششی، دویدن و هر نوع حركتی كه می‌توانید فكر كنید، این عضلات نقش دارند. به خاطر داشته باشید كه با كشش عضلات نمی‌توانید فشاری را اعمال كنید. در واقع عضلات تمایل دارند تا از محل اتصال به استخوان تا مركز خود كشیده شوند. همچنین عضلات اسكلتی دارای بافت‌های عضلانی بیشتری هستند. این عضلات كه می‌توانیم آنها را ببینیم و لمس كنیم و از طرفی بعد از تمرین شدید در آنها احساس درد می‌كنیم ولی همان طور كه در ورزش می‌گویند «بدون احساس درد پیشرفت و بهبودی اتفاق نخواهد افتاد» جهت دستیابی به توسعه و رشد عضلات و سپس كسب شكل مطلوب بدن و مورد نظر به تخصیص زمان و انگیزه‌ای قوی نیاز خواهیم داشت.

فهرستی از گروه‌های عضلانی بزرگ

4 – غذاهای پرکالری و کم حجم مصرف کنید
مصرف این غذاها بسیار به صرفه است. هر چه مقدار کالری در هر گرم غذایی که مصرف می کنید بیشتر باشد، بهتر است. چرا که سبب خواهد شد حجم کمتری از غذا را مصرف کنید. همچنین این نوع غذاها زودتر شما را سیر خواهند کرد. در نتیجه حصول چربی از این طریق کمتر و آب کردن آن نیز با ورزش سهل تر خواهد بود.
مثلاً سعی کنید مصرف سبزیجات را کاهش دهید، چرا که دارای کالری کمتری به نسبت سایر مواد بوده و حدود80% از وزن آنها آب است. در عوض از گوشت قرمز، تخم مرغ و تن استفاده کنید.

خیالتون راحت از این الکی ها نیست

من خودم 420 دلار ازش درآوردم و گفتم به شما هم یاد بدم ، باور کنید راست میگم

حالا امتحانش کنید ضرر نداره

پسرها:

1- با ماشین میرن به بانک، پارک میکنن، میرن دم دستگاه عابر بانک.

2- کارت رو داخل دستگاه میذارن.

3- کد رمز رو میزنن، مبلغ درخواستی رو وارد میکنن.

4- پول و کارت رو میگیرن و میرن.


دخترها:

1- با ماشین میرن دم بانک.

2- به خودشون عطر میزنن.

3- احتمالاً موهاشون رو هم چک میکنن.

4- در پارک کردن ماشین مشکل پیدا میکنن.

5- در پارک کردن ماشین خیلی مشکل پیدا میکنن.

6- بلاخره ماشین رو پارک میکنن.

7- توی کیفشون دنبال کارتشون میگردن.

8- کارت رو داخل دستگاه میذارن، کارت توسط ماشین پذیرفته نمیشه.

9- کارت تلفن رو میندازن توی کیفشون.

10- دنبال کارت عابربانکشون میگردن.

11- کارت رو وارد دستگاه میکنن.

12- توی کیفشون دنبال تیکه کاغذی که کد رمز رو روش یاداشت کردن میگردن.

13- کد رمز رو وارد میکنن.

14- ۲دقیقه قسمت راهنمای دستگاه رو میخونن.

15- کنسل میکنن.p>

بهنظر می رسید بعد از تلاش های بیهوده اعراب در رابطه با تغییر نام خلیجفارس ، دیگر آنها اقدام دیگری نکنند.اما ظاهرا دوباره آنان دست به کار شدهو با رای گیری در صدد تغییر نام خلیج همیشه فارس به خلیج عرب شده اند.لازم است بدانید که مدتی قبل سهم رای این تغییرنام  تقریباً بیش از 79% درمقابل کمتر از 21% بود اما امروز تعداد رای دهنده ها به بیش از 615878 نفر رسیده و با تاسف فراوان سهم ما از 79% به کمتر از 69% رسیده واین یک فاجعه است. لازم به ذکر است این رای گیری مربوط به کمپین 1،000،000 امضای شرکت گوگل است و شرکتگوگل مجبوراست به هر درخواستی که به طور همزمان از طرف 5000 نفر و یا هرارگان معتبر و ثبت شده ای ، بابت به رای گذاری یک قانون ، نام ، تعریف و .. . احترام گذاشته و آن را به اجرا در بیاورد. پس روی لینک زیر کلیک کرده و به نام خلیج فارس رای دهید.

http://www.persianorarabiangulf.com/index.php

دوستت دارم، نه واسه اينكه تنهام 

 دوستت دارم، چون تو گفتي، هميشه هستي باهام 

 دوستت دارم، نه واسه اينكه بي قرارم 

 دوستت دارم، چون تو گفتي، هيچ وقت نميكني خارم 

  دوستت دارم، نه واسه اينكه دربه درم 

 دوستت دارم، چون تو گفتي، ميگيري بال و پرم 

 دوستت دارم، نه واسه اينكه دل تنگم 

 دوستت دارم، چون تو گفتي، هميشه باهات يكرنگم 

 دوستت دارم، نه واسه اينكه دورم 

 دوستت دارم، چون تو گفتي، واست يه هم زبونم 

  دوستت دارم، نه واسه اينكه هستي تو رويام 

 دوستت دارم، چون تويي تنها فرشتة آرزوهام 

  دوستت دارم، نه واسه ادامة حياتم 

 دوستت دارم، چون تويي تنها فرشتة نجاتم 

 دوستت دارم، نه واسه يه روز و دو روز 

 دوستت دارم، واسه هميشه، واسه هر روز

احتمالا همتون royalrumble  رو دیدید

از نظر من که خیلی نامردی بود  ..  اون از میستریو که شانسی انداختنش بیرون

اون هم از آندرتیکر که بیگشو عقده ای کشیدش بیرون ... آخه خداییش نامردی

نبود ؟ اگه آندرتیکر میموند رندی اورتون حتی نگاشم نمیکرد ولی چه کنیم دیگه رندی برنده شد

elemation champlen و wrestlemania هم تو راهه یکشنبه 5 آوریل آندرتیکر و شان مایکل بازی دارن

شده تا حالا دلت همچين بگيره كه ندوني به كجا پناه ببري؟
شده تا حالا تمام وجودت اشك باشه؟
شده تا حالا دوست داشته باشي يه ثانيه ديگه هم نفس نكشي؟
شده تا حالا دنيا به اين بزرگي بشه برات قفس؟
شده تا حالا تا اعماق وجودت بخواي داد بزني؟
شده تا حالا با تمام احساست از زندگي بدت بياد؟
شده تا حالا نتوني به كسي اعتماد كني؟
شده تا حالا همچين كم بياري كه مرگ تو از خدا بخواي؟
شده تا حالا از اوني كه دوسش داري بخواي بگذري؟
شده تا حالا اسم مرگ برات زيبا باشه طوري كه همون موقع تمام نيازت مرگ باشه؟
شده تا حالا اه بسه .... ! ديگه خسته شدم از اين شده ها از اين همه تكرار
چرا بعضي وقتها خدا به من مي رسه خوابش مي بره نمي خوام به خودم اجازه بدم كفر بگم ولی خدا بزار منم بفهم زندگي يعني چي؟
بزار بفهمم خوشبختي خنديدن واقعي يعني چي؟من خسته ام خسته از اين همه خنده هاي ظاهري
خسته از اينكه همه رو بخندونم اما خودم هيچ ...
امشب دلم خيلي گرفته انقدر كه فكر كنم صدامو خدا تو عرش شنيد

مراقب باشید !!

در چهارشنبه سوری آشوبی بزرگ در کشور علیه دولت انجام خواهد شد .

تا جایی که امکان دارد بیرون نیایید .

این اطلاعات از یکی از افراد این آشوبگران در نظر خواهی وبلاگم ثبت شده است !!

به امید روزی که همه از شر این فتنه گران راحت شوند !!!!!!!!!!!!!!!!!

مراقب باشید فریب نخورید !!! 

تبریک به همه پرسپولیسی های عزیززززز!!!

حال کردم از بازی دیروز!

تا وقتی پرسپولیس 2 بر 0 عقب بود عصبانی بودم ولی گل اول یکم آرومم کرد!

گل دوم ...

ولی گل سومو که ایمون زائد زد داشتم از خوشحالی میترکیدم...!!

انقد داد زدم که...............................