بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
إِذَا جَاء نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ ﴿1﴾چون يارى خدا و پيروزى فرا رسد
وَرَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللَّهِ أَفْوَاجًا ﴿2﴾ و ببينى كه مردم دستهدسته در دين خدا درآيند (2)
فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَاسْتَغْفِرْهُ إِنَّهُ كَانَ تَوَّابًا ﴿3﴾ پس به ستايش پروردگارت نيايشگر باش و از اوآمرزش خواه كه وى همواره توبهپذير است (3)
مَّنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطَاعَ اللّهَ وَمَن تَوَلَّى فَمَاأَرْسَلْنَاكَ عَلَيْهِمْ حَفِيظًا ﴿80﴾
هر كس از پيامبر فرمان برد در حقيقتخدا را فرمان برده و هر كس رويگردانشود ما تو را بر ايشان نگهبان نفرستادهايم (80)
أَفَلاَ يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ وَلَوْ كَانَ مِنْ عِندِ غَيْرِ اللّهِلَوَجَدُواْ فِيهِ اخْتِلاَفًا كَثِيرًا ﴿82﴾
آيا در [معانى] قرآن نمىانديشند اگر از جانب غير خدا بود قطعا در آناختلاف بسيارى مىيافتند (82)
يَا أَهْلَ الْكِتَابِ قَدْ جَاءكُمْ رَسُولُنَا يُبَيِّنُ لَكُمْ عَلَىفَتْرَةٍ مِّنَ الرُّسُلِ أَن تَقُولُواْ مَا جَاءنَا مِن بَشِيرٍ وَلاَ نَذِيرٍفَقَدْ جَاءكُم بَشِيرٌ وَنَذِيرٌ وَاللّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ﴿19﴾
اى اهل كتاب پيامبر ما به سوى شما آمده كه در دوران فترت رسولان [حقايق را]براى شما بيان مىكند تا مبادا [روز قيامت] بگوييد براى ما بشارتگر وهشداردهندهاى نيامد پس قطعا براى شما بشارتگر و هشداردهندهاى آمده است و خدا برهر چيزى تواناست (19)
أَفَلاَ يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ وَلَوْ كَانَ مِنْ عِندِ غَيْرِ اللّهِلَوَجَدُواْ فِيهِ اخْتِلاَفًا كَثِيرًا ﴿82﴾
يا در [معانى] قرآن نمىانديشند اگر از جانب غير خدا بود قطعا در آن اختلافبسيارى مىيافتند (82)
یعنی اکربغیر هدایت خداوند وپیغمبران هدایت می کرد واختلاف با ایات قرانواسلام داشت
وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِّنَ الْخَوفْ وَالْجُوعِ وَنَقْصٍ مِّنَالأَمَوَالِ وَالأنفُسِ وَالثَّمَرَاتِ وَبَشِّرِ الصَّابِرِينَ ﴿155﴾
و قطعا شما را به چيزى از [قبيل] ترس و گرسنگى و كاهشى در اموال و جانها ومحصولات مىآزماييم و مژده ده شكيبايان را (155)
الَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُم مُّصِيبَةٌ قَالُواْ إِنَّا لِلّهِ وَإِنَّاإِلَيْهِ رَاجِعونَ ﴿156﴾
[همان] كسانى كه چون مصيبتى به آنان برسد مىگويند ما از آن خدا هستيم و بهسوى او باز مىگرديم (156)
أُولَئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَوَاتٌ مِّن رَّبِّهِمْ وَرَحْمَةٌ وَأُولَئِكَهُمُ الْمُهْتَدُونَ ﴿157﴾
بر ايشان درودها و رحمتى از پروردگارشان [باد] و راهيافتگان [هم] خودايشانند (157)
أَحَسِبَ النَّاسُ أَن يُتْرَكُوا أَن يَقُولُوا آمَنَّا وَهُمْ لَايُفْتَنُونَ ﴿2﴾
آيا مردم پنداشتند كه تا گفتند ايمان آورديم رها مىشوند و مورد آزمايشقرار نمىگيرند (2)
وَلَقَدْ فَتَنَّا الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ فَلَيَعْلَمَنَّ اللَّهُالَّذِينَ صَدَقُوا وَلَيَعْلَمَنَّ الْكَاذِبِينَ ﴿3﴾
و به يقين كسانى را كه پيش از اينان بودند آزموديم تا خدا آنان را كه راستگفتهاند معلوم دارد و دروغگويان را [نيز] معلوم دارد (3)
قُلْ أَرَأَيْتُمْ إِن جَعَلَ اللَّهُ عَلَيْكُمُ اللَّيْلَ سَرْمَدًاإِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ مَنْ إِلَهٌ غَيْرُ اللَّهِ يَأْتِيكُم بِضِيَاءأَفَلَا تَسْمَعُونَ ﴿71﴾
بگو هان چه مىپنداريد اگر خدا تا روز رستاخيز شب را بر شما جاويد بدارد جزخداوند كدامين معبود براى شما روشنى مىآورد آيا نمىشنويد (71)
وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَى وَإِن تَدْعُ مُثْقَلَةٌ إِلَىحِمْلِهَا لَا يُحْمَلْ مِنْهُ شَيْءٌ وَلَوْ كَانَ ذَا قُرْبَى إِنَّمَا تُنذِرُالَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُم بِالغَيْبِ وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَمَن تَزَكَّىفَإِنَّمَا يَتَزَكَّى لِنَفْسِهِ وَإِلَى اللَّهِ الْمَصِيرُ ﴿18﴾
و هيچ بار بردارندهاى بار [گناه] ديگرى را برنمىدارد و اگر گرانبارى[ديگرى را به يارى] به سوى بارش فرا خواند چيزى از آن برداشته نمىشود هر چندخويشاوند باشد [تو] تنها كسانى را كه از پروردگارشان در نهان مىترسند و نماز برپامىدارند هشدار مىدهى و هر كس پاكيزگى جويد تنها براى خود پاكيزگى مىجويد وفرجام [كارها] به سوى خداست (18)
مَّا لَهُم بِهِ مِنْ عِلْمٍ وَلَا لِآبَائِهِمْ كَبُرَتْ كَلِمَةًتَخْرُجُ مِنْ أَفْوَاهِهِمْ إِن يَقُولُونَ إِلَّا كَذِبًا ﴿5﴾
نه آنان و نه پدرانشان به اين [ادعا] دانشى ندارند بزرگ سخنى است كه ازدهانشان برمىآيد [آنان] جز دروغ نمىگويند (5)
لَن تَنَالُواْ الْبِرَّ حَتَّى تُنفِقُواْ مِمَّا تُحِبُّونَ وَمَاتُنفِقُواْ مِن شَيْءٍ فَإِنَّ اللّهَ بِهِ عَلِيمٌ ﴿92﴾
هرگز به نيكوكارى نخواهيد رسيد تا از آنچه دوست داريد انفاق كنيد و از هرچه انفاق كنيد قطعا خدا بدان داناست (92)
إِنَّ أَوَّلَ بَيْتٍ وُضِعَ لِلنَّاسِ لَلَّذِي بِبَكَّةَ مُبَارَكًا وَهُدًىلِّلْعَالَمِينَ ﴿96﴾
در حقيقت نخستين خانهاى كه براى [عبادت] مردم نهاده شده همان است كه درمكه است و مبارك و براى جهانيان [مايه] هدايت است (96)
أَوَلَمْ يَرَوْا أَنَّا جَعَلْنَا حَرَمًا آمِنًا وَيُتَخَطَّفُ النَّاسُمِنْ حَوْلِهِمْ أَفَبِالْبَاطِلِ يُؤْمِنُونَ وَبِنِعْمَةِ اللَّهِ يَكْفُرُونَ ﴿67﴾
آيا نديدهاند كه ما [براى آنان] حرمى امن قرار داديم و حال آنكه مردم ازحوالى آنان ربوده مىشوند آيا به باطل ايمان مىآورند و به نعمتخدا كفر مىورزند (67)
رَّبَّنَا إِنِّي أَسْكَنتُ مِن ذُرِّيَّتِي بِوَادٍ غَيْرِ ذِي زَرْعٍعِندَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِ رَبَّنَا لِيُقِيمُواْ الصَّلاَةَ فَاجْعَلْأَفْئِدَةً مِّنَ النَّاسِ تَهْوِي إِلَيْهِمْ وَارْزُقْهُم مِّنَ الثَّمَرَاتِلَعَلَّهُمْ يَشْكُرُونَ ﴿37﴾
پروردگارا من [يكى از] فرزندانم را در درهاى بىكشت نزد خانه محترم توسكونت دادم پروردگارا تا نماز را به پا دارند پس دلهاى برخى از مردم را به سوىآنان گرايش ده و آنان را از محصولات [مورد نيازشان] روزى ده باشد كه سپاسگزارىكنند (37)
إِنَّ اللَّهَ وَمَلَائِكَتَهُيُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِّ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِوَسَلِّمُوا تَسْلِيمًا ﴿56﴾
خدا و فرشتگانش بر پيامبر درود مىفرستند اى كسانى كه ايمان آوردهايد براو درود فرستيد و به فرمانش بخوبى گردن نهيد (56)
إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِيالدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ وَأَعَدَّ لَهُمْ عَذَابًا مُّهِينًا ﴿57﴾
بىگمان كسانى كهخدا و پيامبر او را آزار مىرسانند خدا آنان را در دنيا و آخرت لعنت كرده وبرايشان عذابى خفتآور آماده ساخته است
الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللّهَ قِيَامًا وَقُعُودًا وَعَلَىَ جُنُوبِهِمْوَيَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَذابَاطِلاً سُبْحَانَكَ فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ ﴿191﴾
همانان كه خدا را [در همه احوال] ايستاده و نشسته و به پهلو آرميده يادمىكنند و در آفرينش آسمانها و زمين مىانديشند [كه] پروردگارا اينها را بيهودهنيافريدهاى منزهى تو پس ما را از عذاب آتش دوزخ در امان بدار (191)
فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَن تُرْفَعَ وَيُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُيُسَبِّحُ لَهُ فِيهَا بِالْغُدُوِّ وَالْآصَالِ ﴿36﴾
در خانههايى كه خدا رخصت داده كه [قدر و منزلت] آنها رفعت يابد و نامش درآنها ياد شود در آن [خانه]ها هر بامداد و شامگاه او را نيايش مىكنند (36) = منظور مسجدها وجاهای دیکر است
وَمَن يُطِعِ اللّهَ وَالرَّسُولَ فَأُوْلَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَاللّهُ عَلَيْهِم مِّنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءوَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا ﴿69﴾
و كسانى كه از خدا و پيامبر اطاعت كنند در زمره كسانى خواهند بود كه خداايشان را گرامى داشته [يعنى] با پيامبران و راستان و شهيدان و شايستگانند و آنانچه نيكو همدمانند (69)
ذَلِكَ الْفَضْلُ مِنَ اللّهِ وَكَفَى بِاللّهِ عَلِيمًا ﴿70﴾ اين تفضل از جانب خداست و خدا بس داناست (70)
رِجَالٌ لَّا تُلْهِيهِمْ تِجَارَةٌ وَلَا بَيْعٌ عَن ذِكْرِ اللَّهِوَإِقَامِ الصَّلَاةِ وَإِيتَاء الزَّكَاةِ يَخَافُونَ يَوْمًا تَتَقَلَّبُ فِيهِالْقُلُوبُ وَالْأَبْصَارُ ﴿37﴾
مردانى كه نه تجارت و نه داد و ستدى آنان را از ياد خدا و برپا داشتن نمازو دادن زكات به خود مشغول نمىدارد و از روزى كه دلها و ديدهها در آن زيرورومىشود مىهراسند (37)
لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ مَا عَمِلُوا وَيَزِيدَهُم مِّن فَضْلِهِوَاللَّهُ يَرْزُقُ مَن يَشَاء بِغَيْرِ حِسَابٍ ﴿38﴾
تا خدا بهتر از آنچه انجام مىدادند به ايشان جزا دهد و از فضل خود بر آنانبيفزايد و خدا[ست كه] هر كه را بخواهد بىحساب روزى مىدهد (38)
وِمِنْهُم مَّن يَقُولُ رَبَّنَا آتِنَا فِي الدُّنْيَا حَسَنَةً وَفِيالآخِرَةِ حَسَنَةً وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ ﴿201﴾
و برخى از آنان مىگويند پروردگارا در اين دنيا به ما نيكى و در آخرت [نيز]نيكى عطا كن و ما را از عذاب آتش [دور] نگه دار (201)
أُولَئِكَ لَهُمْ نَصِيبٌ مِّمَّا كَسَبُواْ وَاللّهُ سَرِيعُ الْحِسَابِ ﴿202﴾
آنانند كه از دستاوردشان بهرهاى خواهند داشت و خدا زودشمار است (202)
شَهِدَ اللّهُ أَنَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ وَالْمَلاَئِكَةُوَأُوْلُواْ الْعِلْمِ قَآئِمَاً بِالْقِسْطِ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْعَزِيزُالْحَكِيمُ ﴿18﴾
خدا كه همواره به عدل قيام دارد گواهى مىدهد كه جز او هيچ معبودى نيست وفرشتگان [او] و دانشوران [نيز گواهى مىدهند كه] جز او كه توانا و حكيم است هيچمعبودى نيست (18)
إِنَّ الدِّينَعِندَ اللّهِ الإِسْلاَمُ وَمَا اخْتَلَفَ الَّذِينَ أُوْتُواْ الْكِتَابَ إِلاَّمِن بَعْدِ مَا جَاءهُمُ الْعِلْمُ بَغْيًا بَيْنَهُمْ وَمَن يَكْفُرْ بِآيَاتِاللّهِ فَإِنَّ اللّهِ سَرِيعُ الْحِسَابِ ﴿19﴾
در حقيقت دين نزد خدا همان اسلام است و كسانى كه كتاب [آسمانى] به آنانداده شده با يكديگر به اختلاف نپرداختند مگر پس از آنكه علم براى آنان [حاصل] آمدآن هم به سابقه حسدى كه ميان آنان وجود داشت و هر كس به آيات خدا كفر ورزد پس[بداند] كه خدا زودشمار است (19)
خُذْ مِنْ أَمْوَالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَتُزَكِّيهِم بِهَاوَصَلِّ عَلَيْهِمْ إِنَّ صَلاَتَكَ سَكَنٌ لَّهُمْ وَاللّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ ﴿103﴾
از اموال آنان صدقهاى بگير تا به وسيله آن پاك و پاكيزهشان سازى وبرايشان دعا كن زيرا دعاى تو براى آنان آرامشى است و خدا شنواى داناست (103)
فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ وَاشْكُرُواْ لِي وَلاَ تَكْفُرُونِ ﴿152﴾
پس مرا ياد كنيد [تا] شما را ياد كنم و شكرانهام را به جاى آريد و با منناسپاسى نكنيد (152)
إِنَّ اللَّهَ وَمَلَائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِّ يَا أَيُّهَاالَّذِينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ وَسَلِّمُوا تَسْلِيمًا ﴿56﴾
خدا و فرشتگانش بر پيامبر درود مىفرستند اى كسانى كه ايمان آوردهايد براو درود فرستيد و به فرمانش بخوبى گردن نهيد (56)
مَّا كَانَ عَلَىالنَّبِيِّ مِنْ حَرَجٍ فِيمَا فَرَضَ اللَّهُ لَهُ سُنَّةَ اللَّهِ فِي الَّذِينَخَلَوْا مِن قَبْلُ وَكَانَ أَمْرُ اللَّهِ قَدَرًا مَّقْدُورًا ﴿38﴾
بر پيامبر در آنچه خدابراى او فرض گردانيده گناهى نيست [اين] سنتخداست كه از ديرباز در ميان گذشتگان[معمول] بوده و فرمان خدا همواره به اندازه مقرر [و متناسب با توانايى] است (38)
الَّذِينَ يُبَلِّغُونَرِسَالَاتِ اللَّهِ وَيَخْشَوْنَهُ وَلَا يَخْشَوْنَ أَحَدًا إِلَّا اللَّهَوَكَفَى بِاللَّهِ حَسِيبًا ﴿39﴾
همان كسانى كه پيامهاى خدا را ابلاغ مىكنند و از او مىترسندو از هيچ كس جز خدا بيم ندارند و خدا براى حسابرسى كفايت مىكند (39)
مَّا كَانَ مُحَمَّدٌ أَبَا أَحَدٍ مِّن رِّجَالِكُمْ وَلَكِنرَّسُولَ اللَّهِ وَخَاتَمَ النَّبِيِّينَ وَكَانَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍعَلِيمًا ﴿40﴾
محمد پدر هيچ يك از مردان شما نيست ولى فرستاده خدا و خاتمپيامبران است و خدا همواره بر هر چيزى داناست (40)
بسم الله الرحمن الرحیم
يَا أَيُّهَاالَّذِينَ آمَنُواْ اتَّقُواْ اللّهَ حَقَّ تُقَاتِهِ وَلاَ تَمُوتُنَّ إِلاَّوَأَنتُم مُّسْلِمُونَ ﴿102﴾
اى كسانى كه ايمانآوردهايد از خدا آن گونه كه حق پرواكردن وشکرکذاری وتقدیر از اوست تقدیروشکرکذاری وپروا كنيد اوست صاحب حیات وزندکی شما و زينهار جز مسلمان با دین خالصلله نميريد (102)
وَاعْتَصِمُواْبِحَبْلِ اللّهِ جَمِيعًا وَلاَ تَفَرَّقُواْ وَاذْكُرُواْ نِعْمَةَ اللّهِعَلَيْكُمْ إِذْ كُنتُمْ أَعْدَاء فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُمبِنِعْمَتِهِ إِخْوَانًا وَكُنتُمْ عَلَىَ شَفَا حُفْرَةٍ مِّنَ النَّارِفَأَنقَذَكُم مِّنْهَا كَذَلِكَ يُبَيِّنُ اللّهُ لَكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ
و همگى به هدایت ومحبت الله متصل ومتوسل شوید و پراكنده نشويد و نعمتهای خداوند را بر خود ياد كنيد آنگاه كهدشمنان [يكديگر] بوديد پس ميان دلهاى شما الفت انداخت تا به لطف او برادران همشديد و بر كنار پرتگاه آتش بوديد كه شما را از آن رهانيد اين گونه خداوندنشانههاى خود را براى شما روشن مىكند باشد كه شما راه يابيد (103)
قُلْ مَن رَّبُّ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ قُلِ اللّهُ قُلْأَفَاتَّخَذْتُم مِّن دُونِهِ أَوْلِيَاء لاَ يَمْلِكُونَ لِأَنفُسِهِمْ نَفْعًاوَلاَ ضَرًّا قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الأَعْمَى وَالْبَصِيرُ أَمْ هَلْ تَسْتَوِيالظُّلُمَاتُ وَالنُّورُ أَمْ جَعَلُواْ لِلّهِ شُرَكَاء خَلَقُواْ كَخَلْقِهِفَتَشَابَهَ الْخَلْقُ عَلَيْهِمْ قُلِ اللّهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَهُوَالْوَاحِدُ الْقَهَّارُ ﴿16﴾
بگو پروردگار آسمانها و زمين كيست بگو خدا بگو پس آيا جز او سرپرستانىگرفتهايد كه اختيار سود و زيان خود را ندارند بگو آيا نابينا و بينا يكسانند ياتاريكيها و روشنايى برابرند يا براى خدا شريكانى پنداشتهاند كه مانند آفرينش اوآفريدهاند و در نتيجه [اين دو] آفرينش بر آنان مشتبه شده است بگو خدا آفريننده هرچيزى است و اوستيگانه قهار (16)
وَنُرِيدُ أَننَّمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةًوَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ ﴿
و خواستيم بر كسانى كه در آن سرزمين فرو دستشده بودندمنت نهيم و آنان را پيشوايان [مردم] گردانيم و ايشان را وارث [زمين] كنيم (5)
وَأَشْرَقَتِالْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّهَا وَوُضِعَ الْكِتَابُ وَجِيءَ بِالنَّبِيِّينَوَالشُّهَدَاء وَقُضِيَ بَيْنَهُم بِالْحَقِّ وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ
و زمين به نور پروردگارش روشن گردد و كارنامه [اعمال درميان] نهاده شود و پيامبران و شاهدان را بياورند و ميانشان به حق داورى گردد ومورد ستم قرار نگيرند (69)
قُلْ أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ فَإِن تَوَلَّوا فَإِنَّمَاعَلَيْهِ مَا حُمِّلَ وَعَلَيْكُم مَّا حُمِّلْتُمْ وَإِن تُطِيعُوهُ تَهْتَدُواوَمَا عَلَى الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلَاغُ الْمُبِينُ ﴿54﴾
گو خدا و پيامبر را اطاعت كنيد پس اگر پشت نموديد [بدانيدكه] بر عهده اوست آنچه تكليف شده و بر عهده شماست آنچه موظف هستيد و اگر اطاعتشكنيد راه خواهيد يافت و بر فرستاده [خدا] جز ابلاغ آشكار [ماموريتى] نيست (54)
وَعَدَ اللَّهُالَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُم فِيالْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْدِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَى لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْأَمْنًا يَعْبُدُونَنِي لَا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئًا وَمَن كَفَرَ بَعْدَ ذَلِكَفَأُوْلَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ ﴿55﴾
خدا به كسانى از شما كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كردهاند وعده دادهاست كه حتما آنان را در اين سرزمين جانشين [خود] قرار دهد همان گونه كه كسانى راكه پيش از آنان بودند جانشين [خود] قرار داد و آن دينى را كه برايشان پسنديده استبه سودشان مستقر كند و بيمشان را به ايمنى مبدل گرداند [تا] مرا عبادت كنند و چيزىرا با من شريك نگردانند و هر كس پس از آن به كفر گرايد آنانند كه نافرمانند (55)
وَأَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّهَا وَوُضِعَ الْكِتَابُ وَجِيءَبِالنَّبِيِّينَ وَالشُّهَدَاء وَقُضِيَ بَيْنَهُم بِالْحَقِّ وَهُمْ لَايُظْلَمُونَ ﴿69﴾
و زمين به نور پروردگارش روشن گردد و كارنامه [اعمال در ميان] نهاده شود وپيامبران و شاهدان را بياورند و ميانشان به حق داورى گردد و مورد ستم قرار نگيرند (69)
وَقُلْ جَاء الْحَقُّوَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا ﴿81﴾
و بگو حق آمد و باطل نابود شد آرى باطل همواره نابودشدنى است (81)
جَعَلَ اللّهُ الْكَعْبَةَ الْبَيْتَ الْحَرَامَ قِيَامًا لِّلنَّاسِوَالشَّهْرَ الْحَرَامَ وَالْهَدْيَ وَالْقَلاَئِدَ ذَلِكَ لِتَعْلَمُواْ أَنَّاللّهَ يَعْلَمُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الأَرْضِ وَأَنَّ اللّهَ بِكُلِّشَيْءٍ عَلِيمٌ ﴿97﴾
خداوند [زيارت] كعبه بيت الحرام را وسيله به پا داشتن [مصالح] مردم قرارداده و ماه حرام و قربانيهاى بىنشان و قربانيهاى نشاندار را [نيز به همين منظورمقرر فرموده است] اين [جمله] براى آن است تا بدانيد كه خدا آنچه را در آسمانها وآنچه را در زمين است مىداند و خداست كه بر هر چيزى داناست (97)
فَأَمَّا الَّذِينَآمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ فَيُوَفِّيهِمْ أُجُورَهُمْ وَيَزيدُهُم مِّنفَضْلِهِ وَأَمَّا الَّذِينَ اسْتَنكَفُواْ وَاسْتَكْبَرُواْ
اما كسانى كه ايمانآورده و كارهاى شايسته كردهاند پاداششان را به تمام [و كمال] خواهد داد و از فضلخود به ايشان افزونتر مىبخشد و اما كسانى كه امتناع ورزيده و بزرگى فروختهاندآنان را به عذابى دردناك دچار مىسازد و در برابر خدا براى خود يار و ياورىنخواهند يافت (173)
يَا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاءكُم بُرْهَانٌ مِّن رَّبِّكُمْوَأَنزَلْنَا إِلَيْكُمْ نُورًا مُّبِينًا ﴿174﴾
اى مردم در حقيقتبراى شما از جانب پروردگارتان برهانى آمده است و ما به سوى شما نورى تابناك فروفرستادهايم (174)
فَأَمَّا الَّذِينَآمَنُواْ بِاللّهِ وَاعْتَصَمُواْ بِهِ فَسَيُدْخِلُهُمْ فِي رَحْمَةٍ مِّنْهُوَفَضْلٍ وَيَهْدِيهِمْ إِلَيْهِ صِرَاطًا مُّسْتَقِيمًا
و اما كسانى كه بهخدا گرويدند و به او تمسك جستند به زودى [خدا] آنان را در جوار رحمت و فضلى ازجانب خويش درآورد و ايشان را به سوى خود به راهى راست هدايت كند (175)
الَّذِينَيَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ النَّبِيَّ الأُمِّيَّ الَّذِي يَجِدُونَهُ مَكْتُوبًاعِندَهُمْ فِي التَّوْرَاةِ وَالإِنْجِيلِ يَأْمُرُهُم بِالْمَعْرُوفِوَيَنْهَاهُمْ عَنِ الْمُنكَرِ وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبَاتِ وَيُحَرِّمُعَلَيْهِمُ الْخَبَآئِثَ وَيَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَالأَغْلاَلَ الَّتِيكَانَتْ عَلَيْهِمْ فَالَّذِينَ آمَنُواْ بِهِ وَعَزَّرُوهُ وَنَصَرُوهُوَاتَّبَعُواْ النُّورَ الَّذِيَ أُنزِلَ مَعَهُ أُوْلَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ﴿157﴾
همانان كه از اينفرستاده پيامبر درس نخوانده كه [نام] او را نزد خود در تورات و انجيل نوشتهمىيابند پيروى مىكنند [همان پيامبرى كه] آنان را به كار پسنديده فرمان مىدهد واز كار ناپسند باز مىدارد و براى آنان چيزهاى پاكيزه را حلال و چيزهاى ناپاك رابر ايشان حرام مىگرداند و از [دوش] آنان قيد و بندهايى را كه بر ايشان بوده استبرمىدارد پس كسانى كه به او ايمان آوردند و بزرگش داشتند و ياريش كردند و نورى راكه با او نازل شده است پيروى كردند آنان همان رستگارانند (157)
قلْ يَا أَيُّهَاالنَّاسُ إِنِّي رَسُولُ اللّهِ إِلَيْكُمْ جَمِيعًا الَّذِي لَهُ مُلْكُالسَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ لا إِلَهَ إِلاَّ هُوَ يُحْيِي وَيُمِيتُ فَآمِنُواْبِاللّهِ وَرَسُولِهِ النَّبِيِّ الأُمِّيِّ الَّذِي يُؤْمِنُ بِاللّهِوَكَلِمَاتِهِ وَاتَّبِعُوهُ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ ﴿158﴾
بگو اى مردم منپيامبر خدا به سوى همه شما هستم همان [خدايى] كه فرمانروايى آسمانها و زمين از آناوست هيچ معبودى جز او نيست كه زنده مىكند و مىميراند پس به خدا و فرستاده او كهپيامبر درسنخواندهاى است كه به خدا و كلمات او ايمان دارد بگرويد و او را پيروىكنيد اميد كه هدايتشويد (158)
وَأَنَّالْمَسَاجِدَ لِلَّهِ فَلَا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَدًا ﴿18﴾ و مساجد ويژه خداست پس هيچ كس را با خدامخوانيد (18)
وَأَنَّهُ لَمَّاقَامَ عَبْدُ اللَّهِ يَدْعُوهُ كَادُوا يَكُونُونَ عَلَيْهِ لِبَدًا ﴿19﴾
و همين كه بنده خدابرخاست تا او را بخواند چيزى نمانده بود كه بر سر وى فرو افتند (19)
قُلْ إِنَّمَاأَدْعُو رَبِّي وَلَا أُشْرِكُ بِهِ أَحَدًا ﴿20﴾
بگو من تنهاپروردگار خود را مىخوانم و كسى را با او شريك نمىگردانم (20)
قُلْ إِنِّي لَاأَمْلِكُ لَكُمْ ضَرًّا وَلَا رَشَدًا ﴿21﴾بگو من براى شما اختيار زيان و هدايتى را ندارم (21)
قُلْ إِنِّي لَنيُجِيرَنِي مِنَ اللَّهِ أَحَدٌ وَلَنْ أَجِدَ مِن دُونِهِ مُلْتَحَدًا ﴿22﴾
بگو هرگز كسى مرا دربرابر خدا پناه نمىدهد و هرگز پناهگاهى غير از او نمىيابم (22)
