خوابم را با ساعت ماه
کوک می کنم؛
انگار عقربه های آسمان
از برج عقرب
تا مدار نمی دانم کجا
کشیده شده است
خیالی نیست تا خودم را صدا کنم/ تو را در کلامم بخوانم
اما می دانم که امشب دیگر ماه نخواهد بود
من خوابم نخواهد برد
دریا دیگر جزر و مد نخواهد داشت
ستارگان در آسمان خیالم جولان می دهند...
اینجاست که می مانم و می خوانم/ اولین بیت از غزل کوتاه را در نبودنت...
کاش می شد لحظه را دنبال کرد/ آن طرف تر مرگ را پامال کرد...
و تو رفتی و ما ماندیم
تو می بینی و ما نمی بینیم
تو به هستی دیگر رسیدی و ما هنوز در یک هستی مانده ایم
اینجا نگاه تو را کم دارد؛ وقتی که فرمان زندگی تو را به دره برد...
آنجا که سفر را آغاز کردی
آنجا که دوباره پرواز کردی
و ما
و ما....... هنوز هم نمی توانیم باور کنیم
**********
برای رضای عزیز که با رفتنش همه خوشی های ما را بر باد داد... این روزها هیچ آرام و قراری نیست بجز دعا برای او که اکنون بین ما نیست...

نارضایتی مردم عسلویه از تاسیسات جدید نفت و گاز در مجاورت  شهر عسلویه

اخیراً  شرکت نفت و گازپارس دراقدامی تامل برانگیر اقدام به ایجاد تاسیسات جدید نفتی در مجاورت شهر عسلویه نموده است

پروژه احداث آبگیر - آبشیرین کن

 پروژه اي كه وسط شهر عسلويه را قطع كرده!

 و پروژه دیگر:  تاسیسات ذخیره سازی گاز مایع  با ظرفیت هر مخزن بالای بیست میلیون لیتر گاز ،

که  وجود این نوع تاسیسات و به ویژه درصورت  بروز هرگونه حادثه ناگواری از جمله  نشت از لوله های گاز و مخازن ذخیره سازی ، می تواند پیامدهای خطرناکی از لحاظ زیستی محیطی   و جانی  برای مردم بومی  همجوار این تاسیسات داشته باشد .

عسلویه با داشتن 10 فاز در حال تولید و  ۸ مجتمع  پتروشیمی ، این منطقه را به كانون آلاينده‌هاي زيست‌محيطي تبدیل نموده است .  و بر اثر پخش ذرات معلق مواد شیمیایی مانند گوگرد ،  اوره و آمونیاک در آسمان منطقه، ساکنین محلی و کارکنان در معرض بیماری‌های تنفسی و ریوی  قرار گرفته‌اند حتي نفس كشيدن نيز براي مردم عسلويه مشكل است تا جایی که  غلظت بالای خون به علت آلودگی هوای منطقه  «خون مردم عسلویه  را غیر قابل استفاده نموده است .»

 متاسفانه شهر عسلویه که بعنوان مرکز بخش و بالغ بر ۰۰۰/۱۰  نفر از ساکنین بومی و  کارکنان منطقه  در آن ساکن هستند   تنها یک درمانگاه و آنهم  در حد سرپایی به  مراجعین   خدمات ارائه  میدهند و  برای ارزیابی  وضعیت سلامتی مردم منطقه عسلویه  هیچگونه  معایناتی از قبیل طب صنعتی  صورت نمی گیرد

و انتظار میرفت که  مسئولین ،  وزارت نفت ،  سازمان محیط زیست و  وزارت بهداشت  نسبت به عواقب و پیامدهای زیست محیطی و حفظ جان مردم بومی عسلویه و توجه به نیازهای اساسی و حیاتی آنها تمهیدات  و اقدامات  لازم بکار گیرند .

 عسلویه  به عنوان پایتخت اقتصادی ایران ، درجنوب ایران و در استان بوشهر واقع شده است و شركت‌هاي بزرگ پتروشيمي و فازهاي مختلف پارس جنوبي در اطراف  عسلويه مستقرند  و با احتساب درآمدزایی سالانه هر فاز پارس‏جنوبی به میزان دو میلیارد و 500 میلیون دلار، هم اکنون از محل 10 فاز بهره‏برداری شده سالانه 25 میلیارد دلار درآمد نصیب کشور می‏شود .

عسلويه حتي اگر جايي براي سفر و سياحت و تفريح نباشد، و اجحافی که در حق آنها صورت میگیرد

اما مردمانی مهمانواز و  ساحل امني  ، براي صنعتگراني است  که در آن زندگي مي کنند دارد.

تصاویر بیشتر در ادامه

پاییز جان، سلام. مهربان لحظه‌های من سلام

از کنار باد گرم و شرجی برایت می نویسم، دلم تنگ شده است، حوصله ندارم، هرگاه پاییز جان آمدی چنان زود رفتی که لابلای دفتر خاطراتم هم نتوانستم چند سطری بیشتر از با تو بدون پیدا کنم، دلم گرفته برایت می نویسم شاید کمی آرام شوم، نامه‌ام را هر وقت قاصدک، همان پستچیِ خیالات همیشگی‌ام آورد، بخوان و پاسخش را هم روی کاغذهای وجودت بنویس، مطمئن باش که آن‌را می‌خوانم....

سلام فصل تولد من، فصل آغاز بودن‌ها، فصل ریزش زردها، فصل... سلام.

گوشه‌ای از نوشته‌ای دور.... تاریخش 21 اردیبهشت‌ماه 1381، مکان نوشتن روستایمان.... ساعت 3:45 بامداد....
همه چیز حکایت از حس غریبی دارد که دامانم را گرفته بود و اکنون پس از گذشت بیش از 9 سال دوباره این حس سراغم را می‌گیرد.... عادت داشتم از پاییزی‌ها بنویسم، عادت داشتم بنویسم: پاییز جان وقتی سال‌ها پیش در میان بهت همگان در تو متولد شدم پیوندمان یکی شد و خون چندهزار ساله تو در رگ‌هایم شریان یافت.... و حالا دوست دارم بنویسم: وقتی تو می‌آیی حسی دیگر دارم، روحم در یک چهارمضراب مخالف یا چهارمضراب شور چنان می‌دود که انگار نه انگار؛ خیلی از نوشتن گفتم و خیلی از تو. من تو آشنایی دوری با هم داریم، اما حسی غریب دارم از با تو بودن.

پاییز جان؛ هر گاه از کلام همیشگی خودم خسته می‌شوم و نمی‌دانم که از چه و از کجا بنویسم سراغ تو را می‌گیرم و می‌خواهم بدانی یک نفر در این دنبا مانده تا برای تو دل بسوزاند و کم‌کم خودش را برای ملاقات با تو آماده کند... تو مرا می فهمی و من تو را... قرار است بار دیگر در تو قدم بزنم و احساست کنم.

این روزها می پرسند امسال از پاییزی ها خبری نیست و جوابم یک کلمه است، امسال پاییز نیامد تا آمدم که آمدنش را خوشآمد بگویم دل به زمستان داد و رفت، امسال پاییزی نبود که بنویسم، باد پاییزی نبود که خرابم کند و تهران ناگهان چشم زمستانی اش را بر نگاه خزان دوخت و سحرش کرد و من هم که باطل السحر ندارم که اگر داشتم سحر دلم را می شکستم که این همه دلتنگ پاییز نباشد و درختان را نگاه نکند، حس بویایی اش را امتحان نکند و به کوچه ها سرک نکشد...
سال های درازی که گذشته اند و سال هایی که خواهند آمد و هنوز هم در دل خود حرف هایی که برای گفتن دارند، همه و همه جایی برای نوشتن هستند اما من کجا و این روزگار دراز کجا... پاییز زرد نشده شولای سپید پوشید و در شیب ماه ها برج عقرب دل از دست داد، تقصیر من چیست... هنوز از پاییز مرده ریگی به شمار روزها باقی مانده است که اگر اوضاع مساعد بود و خیال یاری کرد، رسم دلدادگی به جای خواهم آورد و دیده را ستون آسمان می کنم تا ببینم این واپسین حس بودن را که بسیارش دوست می دارم....

بندو،سهمو جنوبی،سهمو شمالی،مروع وسواحل،چاه مبارک،خره ،کنار خیمه ،بنود،زبار ،؛بساتین،هاله،بستانو،اخند،خیارو،عسکری،دهنو،بزباز،کلات ،بیدخون،عسلویه،نخل تقی.حالا فکرکن این همه آدم تو این همه جا،سرنوشتشون دادن دست 6نفر که مثلا با اتخاذ تصمیمهای مهم مثلا مهم منطقه رو به پیشرفت برسونن.هی دل غافل

چرا؟ما دلمون می خواد بدونیم چرا پیشرفت نمی کنیم؟!چرا همه جا دارن توپیشرفت وامکانات غلت می زنن اونوقت ما هنوز توی بدبختی ومحرومیت خودمون موندیم چرا؟آیا عرضه پیشرفت نداریم؟یا مسئولامون مثلا فرهیخته هستن؟شورای بخش مثلا دلسوز داریم؟خنگیم؟نمی فهمیم؟حالیمون نیست؟آخه چرا بابا چرا این همه سال از این منطقه ثروت استخراج میشه وما هنوز تو عقب ماندگی موندیم؟

چرا همه شدن با سواد وما شدیم شبیه یه گردونه که فقط دورخودمون می گردیم.

1سوال خودمون دور خودمون می گردیم یا مارو می گردونن؟منظورمو که متوجه شدین.منظورم این که نکنه بازیچه شدیم؟

شورای محترم بخش چقدر فعالیت می کنند؟به خدا اگه این منطقه جزء دیگر استانها بود تا حالا شده بود پاریس.اما اینجا شورای بخش می فرمایند:نریم دنبال سایه سایه خودش میایه.به خدا اینجوریه.

شورای بخش ریلکس.انگار نه انگار این دنیا داره تموم میشه وما هنوز تو پیله ی بدبختی خودمونیم.

در ادامه

 با پايان مراسم عزاداري سلطان بن عبدالعزيز وليعهد متوفي عربستان، همان گونه كه انتظار مي رفت
 نايف بن عبدالعزيز برادر تني وي به عنوان وليعهد عربستان براي تداوم حاكميت خاندان آل سعود بر اين كشور ثروتمند انتخاب شد. آنچه كه از اخبار روزهاي اخير عربستان برمي آيد اين موضوع است كه شوراي 34نفره بيعت كه عبدالله شاه سعودي در سال 2006 براي پايان دادن به نقش شاه در انتخاب وليعهد تشكيل داده بود، خود به محل اختلاف تبديل شده و براي پايان دادن به اين درگيري هاي قدرت، شخص پادشاه وارد و با صدور حكمي برادر ناتني اش را به عنوان وليعهد خود و نفر دوم كشور انتخاب كرد.
 نايف متولد سال 1933 ميلادي برابر با 1352 هجري قمري و بيست و سومين فرزند عبدالعزيز بن عبدالرحمن بن فيصل آل سعود از حصه بن احمد السديري است كه فرزندان اين زن باعث تقويت نفوذ سديري ها در درون خاندان حاكم سعودي شد. نايف كه از سال 1975 عنوان وزارت كشور را برعهده داشت، در دوران پادشاهي برادر بزرگ ترش فهد، بيشترين قدرت را به دست آورد. او اختلافات عميق و شديدي با سلطان داشت از اين رو از سال 2005 كه سلطان بيمار وليعهد شد، تنها با حمايت عبدالله بود كه همچنان عنوان وزارت كشوري خود را حفظ و به عنوان نايب دوم كابينه انتخاب شد.
حال او باز هم با فرمان مستقيم عبدالله به وليعهدي انتخاب شده است، انتخابي كه از بسياري جهات مي تواند در آينده مردم عربستان تاثير داشته باشد. او يك سنت گراي تمام عيار است كه با نهادهاي ديني تندرو وهابي ارتباطات نزديكي دارد و از طرفداران سرسخت واحدهاي ارشادي موسوم به امر به معروف و نهي از منكر عربستان است كه در تمام امور مردم اين كشور دخالت و زندگي را بر آنها سياه كرده است. نايف به كمك برادرش احمد و پسرش محمد، وزارت كشور را اداره مي كرد و در طول 36 سال گذشته چنان در تار و پود ساختار عربستان نفوذ كرده كه همه افراد خانواده آل سعود به نحوي پرونده يي سنگين پيش او دارند و هيچكدام هم جرات مخالفت با وليعهدي وي را نداشتند.
 اما در ماجراي انتخاب نايف به عنوان وليعهد – كه با وجود بيماري عبدالله شايد تا سال ديگر شاه كشورش شود – جريان هاي بسياري نقش داشتند و آنگونه كه هفته نامه فلسطيني المنار گزارش داده، سازمان اطلاعات مركزي امريكا در اين مورد نقش مهمي را ايفا كرده است. به نوشته اين هفته نامه منابع آگاه در عربستان اعلام كرده اند يك روز پس از انتشار خبر مرگ سلطان، يك تيم اطلاعاتي چند نفره از امريكا وارد رياض شدند تا از دعواي شاهزادگان جلوگيري كنند. براي انتخاب وليعهد پنج گروه فعال بودند: محور اول شامل نايف و طرفدارانش، دوم طلال كه در قاهره مستقر است، سوم بندر بن سلطان كه با خانواده قطري آل ثاني پيوند اخوت بهم زدن خاورميانه را بسته اند، چهارم سلمان برادر كوچك تر نايف و امير منطقه رياض و سرانجام پنجمين محور را هم امير تركي بر عهده داشت.
 در اين ميان نايف براي رسيدن به پست وليعهدي حمايت شديد مقرن بن عبدالعزيز رييس سازمان اطلاعات را نياز داشت و از همان ابتدا با وعده هاي گوناگون او را با خود همراه كرد، در ادامه بندر نيز با محور قطري وارد معامله و مذاكره شد تا شايد بتواند نقش آينده خود در ساختار قدرت را تضمين كند. بر اين اساس، دعواي بسيار شديدي در ميان خانواده سعودي براي به قدرت رسيدن درگرفت كه در ميانه بيماري بي پايان پادشاه 89 ساله، ميداني براي عرض اندام پيدا كرده بودند. اوج اين درگيري ها روزهاي يكشنبه و دوشنبه بود تا جايي كه در اين دو روز، اردوكشي شاهزادگان تمام نشدني سعودي براي يك ميز جابه جا شدن در عرصه قدرت خود را نشان داد و امريكايي ها حمايت خود را از نايف اعلام كردند. اعلام اين حمايت با وجود آن صورت گرفت كه پيش از اين برخي از نهادهاي اطلاعاتي و امنيتي در امريكا از نزديكي بيش از اندازه نايف با جريان هاي سلفي و ديني وهابي اين كشور وحشت داشتند.
 منابع آگاه درباره دليل انتخاب نايف، به سياست مشت آهنين وي در برخورد با مخالفان اشاره مي كنند و با تاكيد بر اين موضوع كه نايف در طول 36 سال گذشته هر حركت مردمي كه براي اصلاح صورت گرفته را بشدت سركوب كرده و حتي در برخورد با القاعده عربستان – القاعده خارج عملابازوي اجرايي سازمان اطلاعات سعودي است – نيز بي رحمي جدي از خود نشان داده از اين رو صلاحيت دارد تا به عنوان وليعهد و در آينده يي نه چندان دور به عنوان پادشاه، قدرت را به دست گيرد.
 نايف از سال گذشته تاكنون در برخورد با اعتراضات مدني مردم عربستان بويژه اقليت شيعه ساكن در منطقه راهبردي الشرقيه هم با خشونت تمام برخورد كرد و ضمن سركوب شديد مردم، بسياري را به زندان انداخت كه هنوز از سرنوشت بسياري از آنها اطلاعي در دست نيست. نايف كه خود بيمار است و آنگونه كه برخي منابع گفته اند از مرض سرطان خون رنج مي برد، بيشتر متكي به فرزندش محمد و برادرش احمد است و بايد انتظار داشت اين دو نقش مهمي در آينده عربستان بازي كنند.
 يكي از مهم ترين دلايل دعوا در ميان خانواده آل سعود، نفوذ بيش از اندازه فرزندان وليعهد فوت شده مانند بندر است. بندر كه مجري سياست هاي امريكا در عربستان و دبير شوراي امنيت عربستان به شمار مي رود، به سفارش هيات امريكايي حمايت جدي از وليعهدي عمويش نايف به عمل آورد. اين نفوذ و نقش آفريني به گفته سران پير آل سعود و زعماي آن، بسيار مخرب است چرا كه بندر با قطري ها هم پيمان شده و عربستان به جاي آنكه راهبرد مستقل خود در منطقه را پي بگيرد، دنباله روي سياست هاي مخرب قطر شده است. بروز اين ديدگاه در شوراي بيعت جو را بشدت متشنج كرد و از اينكه عربستان سياست منفعلانه يي را در منطقه و در قبال تحولات آن در پيش گرفته است، بشدت انتقاد شد.
در اين انتقادات از اينكه عربستان به جاي دوستي با ايران به دشمن اين كشور تبديل شده و در دنباله روي از سياست هاي قطر – كه سياست هاي ديكته شده امريكا است – در حال نزديكي به اسراييل است، بسيار سخن رانده شده است. حال كه نايف به عنوان وليعهد انتخاب شده است و با توجه به بيماري پادشاه، او قدرت را قبضه خواهد كرد. كارشناسان اين رويداد تاريخي را مانند دوران فهد مي دانند كه از سال 1995 تا 2005 قدرت را به برادرش عبدالله تفويض كرد و حال بايد ديد اين فرد قدرتمند در درون خانواده سعودي كه توانسته عنوان وليعهدي را به دست آورد، به كدام مسير خواهد رفت. آنچه مشخص است او هيچ ميانه يي با انتخابات و دادن حق و حقوق زنان و اقليت ها ندارد. 

قذافي كشته شد. اين ساده ترين خبري بود كه پس از هفت ماه جنگ مي توانست پايان آن را اعلام كند. در زادگاهش و شايد تا آخرين فشنگ. مرگ سرهنگ شادي غريبي را در دل مردم اين كشور باعث شد، مردمي كه براي اين انقلاب ده ها هزار كشته دادند و چند شهر زيبايشان ويرانه شد و به عبارت بهتر يك درصد مردم ليبي در نبرد هفت ماهه قرباني شدند تا دوران تازه يي را آغاز كنند.
اما واكنش هايي كه به مرگ سرهنگ ابراز شد نيز به نوبه خود جالب است، اينكه آينده ليبي به كجا ختم خواهد شد و اينكه مردم اين كشور چه مي خواهند، امري داخلي است اما نگاهي به اظهارنظرهاي سران كشورهاي غربي نشان از آن دارد كه آنها همچنان از روحيه آمرانه و متكبرانه خود دست نكشيده اند و فكر مي كنند چون در هوا، هواي انقلابيون را داشته اند هرچه مي خواهند و دوست دارند، مي توانند ابراز كنند. به عبارت بهتر، آن بلايي كه غرب بر سر سرهنگ آورد، اكنون دارد بر سر انقلاب نوپاي اين كشور مي آورد.
نگاهي به اظهارات رييس جمهور امريكا درباره كشته شدن معمر – كه عمرش بر باد رفت – حكايت همين سخنان آمرانه است. اوباما كه از وحشت بنيان هاي اقتصادي شكننده كشور و نق هاي ممتد جمهوريخواهان براي شروع عمليات نظامي روي دست نيكلاساركوزي مشق شب كرد تا از قافله اروپا عقب نماند، بدون آنكه به روي خود بياورد كه قذافي در هشت سال اخير متحد پابرجاي اين كشور بوده و سازمان اطلاعات مركزي امريكا دفتري فعال در طرابلس داشته، ادبيات اول دبستاني را ديكته مي كند و مي گويد: «قذافي در دوران حكومت خود با مشت آهني حكومت كرد و مي توان گفت كه رژيم وي براي هميشه به پايان رسيده است.»
اينكه دوران قذافي براي هميشه به پايان رسيده را نمي توان به صورت قطع به يقين گفت: جنگ هفت ماهه وي با مخالفان و مقاومت عجيب او در بني وليد و سرت نشان داد كه طرفداراني دارد: اما آيا انتشار اطلاعاتي كه كاخ سفيد در تلاش است تا در روند سياسي ليبي تاثيرگذار باشد را مي توان ناديده گرفت؟ بدون شك اين اسلامگرايان ليبي بودند كه بار اصلي جنگ را عليه قذافي بر دوش كشيدند و سر و كله ليبرال ها بعدا پيدا شد، اما تلاش افرادي مانند احمد جبرئيل براي كم كردن حضور اسلامگرا چه معني مي تواند داشته باشد و چرا انقلابيون شرط گذاشته اند كه اين آقا نبايد باشد؟ نه اينكه او آدم امريكا است و مي خواهد ليبي دربست در خدمت امريكا و اروپا باشد! قذافي خود برآمده از سياست هاي غلط غرب در منطقه خاورميانه بود، اگر آقاي اوباما مي گويد كه قذافي با مشت آهني حكومت كرد، در بحرين، عربستان، اردن، يمن، كويت، امارات متحده عربي و مراكش آيا دوستان آقاي اوباما با مشت آهني حكومت نمي كنند؟
بايد چه زماني بگذرد تا سياستمداران مزوّر امريكا پشت سر يك ديكتاتور ساقط شده توسط مردم كشورهايشان بد بگويند و لعنت به او بفرستند. اگر ديكتاتورها بد هستند، پس چرا كشورهاي غربي ميلياردي سلاح و تجهيزات به اين ديكتاتورها مي فروشند تا بهتر مردم سركوب شوند.
اگر امروز غرب به دولت انتقالي ليبي فشار وارد كند تا اسلامگرا وارد قدرت نشوند، بدون شك ساز مخالف مردم ليبي بيشتر كوك خواهد شد و دوباره انقلاب آنها منحرف خواهد شد. روي كار آمدن قذافي نتيجه مستقيم سرسپردگي شاه ادريس سنوسي به غرب و حمايت هاي بي قيد و شرط غرب از رژيم صهيونيستي بود.
اين مسائل همه يك بار تكرار شده اند و تكرار دوباره اش مي تواند نتايج تلخي را در پي داشته باشد. كشورهاي انقلابي نشان داده اند كه حرف هاي آمرانه نمي خواهند بلكه همكاري دوستانه لازم دارند. هيلاري كلينتون هنگام سفر هفته گذشته اش به طرابلس و ديدار با مقامات شوراي انتقالي گفته بود پرونده لاكربي همچنان باز است و تحقيقات درباره آن ادامه دارد. در عالم سياست اين چه معني مي دهد، جز اينكه ما سر زخم را باز مي گذاريم تا اگر دولت آينده ليبي بر خلاف ميل ما رفتار كرد عليه آن وارد عمل شويم؟ به هر حال غرب بايد قبول كند كه معادله ها بشدت به هم خورده است و بايد ياد بگيرد كه نمي تواند هرگونه كه دوست دارد از ليبي، تونس و مصر جديد بهره برداري كند. دوران ژنرال ها به پايان رسيده و نوبتي هم كه باشد، نوبت مردم است. 

پی نوشت: اصل این یادداشت در اینجاست

شاید برخیتصور می کنند هر کسی که در عسلویه به کاری مشغول است دیگر "نانش در روغن است!"و ماهانه مواجب زیادی به جیب می زند حتی اگر کارگری ساده باشد! اصولا نگرش عموم جامعه در رابطه با کارکنان حوزه صنعت نفت بسیار متفاوت از دیگر اقشار جامعه کارگری کشور است، در حالی که واقعیت چیز دیگری است! و آنان که در این وادی دستی بر آتش دارند بهتر از هر کسی این موضوع را درک و البته تحمل می کنند! زیرا زندگی و کار توئمان در سخت ترین شرایط جوی، روحی، صعوبت کار و مبارزه با بی مهری ها را فقط یک زجر کشیده ی آفتاب سوخته می داند اگر چه همزمان مجبور به تحمل گوشه و کنایه اطرافیان مبنی بر دریافت مواجب آنچنانی نیز می شود!

کارگران ساده قراردادی اما وضعیتی متفاوت تر دارند و آن اینکه بتوانند به هر طریق ممکن شغلی را دست و پا کنند؛ گلایه از سختی کار و وضعیت اسفبار محیط کارگری در این شرایط اصولا فرصت بروز پیدا نمی کند!

اینجا کارگران در بهترین شرایط هر 23 روز یکبار به مدت 7 روز به دیدار خانواده های خود می روند.

زندگی کارگری در منطقه پارس جنوبی حکایت ها دارد،

در ادامه

نوشتن سخت است، دستم سنگين شده و خيالم هوايي نگاهي كه مي‌دانم تا هميشه دوستش دارم، به تك آهنگي پرواز مي‌كنم و به صدايي سر بر مي‌گردانم و خاطراتم را در اين روزهاي آخر اولين ماه فصل دوست داشتن‌ها، دوره مي‌كنم و پرواز مي‌كنم... چشمم را مي‌بندم و پاييزي مي‌نويسم و مي‌خوانم شعر تري را كه دوستش دارم... به يادش مي‌خندم و به نامش مي‌گريم و به خاطرش زنده مي‌مانم. اين روزها را دوست دارم و شايد بيشتر از همه چيز دوست ندارم برايم عادي باشد و عادي شود. مي‌شمارم مهرباني‌ها را در ماه مهر و مهر مي‌ورزم به خيالم كه هيچ گاه خودش را فراموش نكرد و يادش بود كه بايد دوست داشته باشد و دوست داشتنش را هم ارج مي‌گذاشت...
بوشهر بودم و نگاهم در امتداد هر غروبي كه مي رفت تا روزي را به پايان برساند كشيده مي‌شد تا آسمان چشمش را سرمه كشد و در تاريكي زيباي پرستاره‌اش كه ماه پس از برآمدن بسان تابلوي زيبايي بر آن مي‌درخشيد، خود را پنهان كند. نسيم ملايم روستا، خنكاي پاييزي سايه‌هايي كه به همراه پدر وسط حيات مي نشستم و به انتظار غروب در نشئگي دايم نگاهم را آسماني مي كردم به اين سادگي از ذهنم نخواهد رفت و تا ابد همراهم است... بابا همچنان با وانتش بيابان‌ها را گز مي‌كرد و من هم با خاطراتم او را دنبال مي‌كردم و او حرف مي‌زد و من گوش مي‌دادم و او نصيحت مي‌كرد و من چشمي مي‌گفتم و اين وسط دل خوشي مانده بود كه چونان بايد ميان پدر و فرزندي نگاه افكند و هيچ كس او را نبيند..
پاييز دارد دومين ماه خود را شروع مي‌كند و من در چهارمين دهه از زندگي همچنان منتظر اين روزها مي‌مانم كه اميد به زندگي هميشه حرف اول را مي‌زند و من در آخرین مرحله از این نقطه ام...

مأمور بنده خدا آمده دم در سوال‌هایی میکنه که جواب همشون میتونست یه «پ نه پ» توپ باشه. نمونه ای از سوال‌هایی که ازم پرسید رو براتون می‌نویسم که ببینید حق با من بود یا نه. بعد ببینید.

من چه حرصی خوردم که نمیتونستم این «پ نه پ»ها رو بهش بگم و مجبور بودم جواب‌های احمقانه به این سوالها بدم. موقعیت خونه ام رو میگم که بتونین تصور کنین. طبقه پنجم یک برج 15 طبقه.

مامور سرشماری: منزل شما به آب لوله کشی مجهز هست؟

من: «پ نه پ»، چاه داریم توی زیرزمین با دلو آب میکشیم میاریم بالا.

مامور سرشماری: این که توی قسمت فرزند نوشتین دخترتونه؟

من: «پ نه پ»، دختر همسایمونه، من چون عقده بابا بودن دارم، روزا میاد اینجا من ادای باباشو در میارم.

آینه می شوم و خودم را نگاه می کنم، به افق هایی می روم که در آن شاید به اندازه روزهای بودن و نبودن فریادی بتوان کرد. این روزهایی که دارند می روند و این شب هایی که قامتشان به پاییز قد کشیده است، این نگاه هایی را که می توان در افق های دور مشاهده نمود، این سیارک های عاشقی که مدام گرد خورشید خود می گردند و این آدم هایی که خودشان را با خودشان سر می کنند!!! علامت های تعجبی که گاهی اوقات مرا تا دوردست ترین لحظه‌های دوست داشتن می برند و این هوایی که دارم با خودم سر می کنم و می دانم که تا واپسین روزها مرا با خود می برد.
دوست دارم به همه چیز شک کنم، به ابدیتی که در آن برای خودم ساخته ام و به دنیایی که دوست دارم تا ابد آنگونه که دوست دارم باشد و با آن خودخواهی هایم را به رخ همگان بکشم، اول مهر بود و همه از مهرنامه نوشتند و مهربانانه سخن راندند، اما من در تکلیف ابدی خودم مانده ام برای همیشه هایی که جاری و ساری می شود بنام اشک...
امسال – سال 1390- اولین سالی بود که بهار و تابستان را بوشهر نرفته ام و خاک روستا را نبوئیده‌ام، این در طول 15 سال گذشته بی سابقه است و دعا می کنم آخرین این نوع حوادث برای من باشد، پاییزهای روستا و شب های بلندش را بیش از همه چیز و همه جا دوست دارم و در تهران خراب شده دارم آب می شوم و مانده ام برای این موضوع که چرا و چگونه باید باشم و باشیم.... غمنامه ای دوست دارم بسرایم تا آن را با ناله های حزن انگیز باد پاییزی بیارایم و دلم را با آن شستشو دهم.
برج میزان است و تا عقرب ماهی مانده و پشت آن قوس خواهد آمد و ماه تولد من... این روزها با روزگار یک نقطه ای سر سازش ندارم و او نیز با من، هر دو گرفتار جولان دادنیم و او به تجربه از من پیشتر است و من جری بودن، او اگر شکست هم بخورد باز جایی برای جبران کردن دارد و من باید یاد بگیرم که شکست کمتر نشان پیروزی است و هر شکستی بر این روزگار توشه ای است برای روزهای دیگر.
چه کسی می داند فردا چه روی خواهد داد و ما در این میانه می نویسیم تا یادگارهای ما بمانند و بتوانیم در این روزگار خودمان را با هم داشته باشیم و چشم هایمان را با هم قسمت کنیم برای دیدن زیبایی های این فصل، فصلی که دوستش دارم و می خواهم از امروز برایش پاییزی ها را شروع کنم... این پاییزی ها سومین سال است دارد تکرار می شود و هیچ فصل دیگری را توانای رسیدن به آن نیست.

تا همين ديروز ايران بود و در كنفرانس بيداري اسلامي به همراه ده ها شخصيت افغان ديگر حضور داشت، در روز تولدش هنگامي كه 71 بهار را پشت سر گذاشت بر اثر انفجاري در منزلش در محله اكبرخان توسط عواملي كه بدون شك اعضاي طالبان بوده اند ترور شد و جان خود را از دست داد.
دكتر برهان الدين رباني كه همه او را به نام استاد رباني مي شناختند توشه يي از دهه ها مبارزه نظامي و سياسي را بر دوش مي كشيد و در اين صحنه سال ها به عنوان رييس حزب جمعيت اسلامي افغانستان، رييس جمهور و نماينده مردم استان بدخشان در مجلس ملي افغانستان حضور داشت و از آنجا كه فردي وجيه المله به شمار مي رفت، نزد همه جريان هاي افغان – به جز طالبان – داراي نفوذ و تاثير كلام و هنگام ترور، رييس شوراي عالي صلح افغانستان بود.
رباني در 29 شهريور سال 1319 در شهر فيض آباد مركز استان بدخشان در شمال افغانستان به دنيا آمد. پس از پايان تحصيلات در رشته الهيات در دانشگاه كابل مانند بسياري ديگر از افغان ها جهت تكميل دروس ديني خود راهي الازهر مصر شد و با تاثيرپذيري از اين جريان قدرتمند اسلامي كه در آن زمان قدرت بسياري كسب كرده بودند، به افغانستان بازگشت و با جمعي از دوستان همراه جمعيت اسلامي افغانستان – شعبه اخوان المسلمين – را تشكيل داد كه خود از سال 1351 شمسي رهبري آن را بر عهده گرفت. رباني به دليل روحيات خاص، هميشه مخالف جنگ مسلحانه بود و هنگامي كه بر اثر فشارهاي رژيم داودخان به پاكستان فرار كرد و ذوالفقار علي بوتو وعده مسلح كردن آنها براي مبارزه با حكومت كودتايي داودخان را داد.
از نبرد مسلحانه دوري جست و به مبارزه سياسي، همان گونه كه ايمان داشت، روي آورد: اما هنگامي كه كشورش به اشغال ارتش سرخ درآمد، مانند بسياري ديگر از جريان هاي اسلامگرا، دست به اسلحه برد و تا زمان خروج ارتش سرخ و سپس سقوط رژيم نجيب الله، به مبارزه ادامه داد.
رباني از 30 دسامبر 1992 و پس از تصرف كابل به دست مجاهدين عنوان رياست جمهوري افغانستان را بر عهده داشت و پس از سقوط كابل به دست نيروهاي طالبان هم اين عنوان را تا سال 2001 با خود يدك مي كشيد تا آنكه پس از سرنگوني طالبان در حمله نظامي امريكا قدرت را در سال 2001 به حامد كرزاي سپرد.سال ها همراهي رباني و احمدشاه مسعود، به همراه پيوند خانوادگي ميان آنها، از مرحوم رباني دستكم در اذهان ايراني و به طور قطع به يقين در خاطره بسياري از مردم مظلوم افغانستان چهره يي آرام و صلح دوست را بر جاي گذاشته است كه به اين آساني قابل فراموشي نخواهد بود.
دقايقي پس از اذان مغرب، در حالي كه در خانه رباني يك نشست براي بررسي مذاكرات صلح با دو تن از اعضاي طالبان در جريان بود، يك تروريست عضو گروهك طالبان كه با هدف از ميان بردن ذخاير مردم اين كشور از چهره هاي موجه و ملي اقدام به اين ترورهاي كور مي كند، خانه رباني را بر سر او و خانواده اش ويران كرد تا هم خود وي كه بمب در دستانش جاسازي شده بود، كشته شود، هم رباني را و هم تعدادي ديگر كه شايد دو عضو ارشد گروهك طالبان نيز در ميان آنها باشند. شدت انفجار در محله اكبرخان كابل به حدي بود كه شيشه هاي سفارت امريكا را هم شكست.پليس افغان پس از اين انفجار منطقه را به محاصره خود درآورد. منابع افغان مي گويند علاوه بر رييس شوراي صلح افغانستان، چند عضو ديگر اين شورا نيز كشته شده اند كما اينكه معاون آقاي رباني نيز در اين حادثه زخمي شده است.
كارشناسان افغان بر اين باور هستند كه امريكايي ها و طالبان براي ترور فرماندهان و بزرگان مجاهدين افغان نقشه مشتركي دارند، چرا كه با حذف فيزيكي آنها از يك سو سران بي مقدار طالبان جايي براي عرض اندام پيدا خواهند كرد و از سوي ديگر امريكايي ها نيز از شر اين افراد كه مخالف ماندن دايم نظاميان امريكايي در كشورشان هستند، راحت خواهند شد. بايد ديد دولت افغانستان براي محافظت از جان ديگر رهبران بلندپايه مجاهدين كه در دولت اين كشور هم نقشي خاص دارند، چه خواهد كرد، آيا آنها نيز در طول زمان هدف چنين حملاتي قرار گرفته و كشته خواهند شد تا اين كشور يك بار ديگر به كنترل طالبان درآيد يا اينكه بر اين جريان لجوج مورد حمايت عربستان و پاكستان پيروز خواهند شد و ريشه افراط گرايي را در اين كشور خواهند كند.

بسمه تعالی آگهی دعوت به همکاری بانک رفاه کارگران

بانک رفاه کارگران با استعانت از خداوند متعال در نظر دارد در چارچوب قوانین و مقررات جاری به منظور تأمین بخشی از نیروی انسانی مورد نیاز خود در بوشهر از بین برادران واجد شرایط با مدرک تحصیلی کاردانی و کارشناسی در رشته های مرتبط با بانک (مدیریت دولتی، بازرگانی، صنعتی، علوم بانکی، اقتصاد، حسابداری، حقوق و کامپیوتر) تعداد محدودی را از طریق برگزاری آزمون ، انجام مصاحبۀ علمی و تخصصی، تأیید صلاحیت های عمومی توسط گزینش، احراز توانائی ها و سلامت کامل جسمانی و روحی و دوره¬های آموزشی ذیربط، به صورت «قراردادی» استخدام نماید.
شرایط عمومی:

يكي از نويسندگان قديمي مصري، مردم اين كشور را به فيل تشبيه مي كند، فيلي كه نماد آرامي و متانت است اما وقتي خشمگين شد، هر چه بر سر راهش قرار مي گيرد نابود مي كند: يا حركت نمي كند يا حركتش تا مات كردن حريف منجر نشود، نمي ايستد. شايد خيلي ها حرمت اين فيل را به انقلاب 25 ژانويه گذشته مردم اين كشور نسبت دهند، اما بايد اين حركت را به چند ماه پيش از انقلاب و هنگامه اعتراض به نتايج پارلماني اين كشور نسبت داد كه خيابان هاي قاهره مملو از معترضاني بود كه نظام وراثتي را نكوهش مي كردند و از اينكه در انتخابات پارلماني تا اين اندازه تقلب صورت گرفته عصباني بودند.
    فيل مصري ها به حركت سنگين خود در ميان سركوب رژيم حاكم ادامه داد و آنچه كه آن را در خلال انقلاب 25 ژانويه به پيروزي رساند، اميدوار شدن آنها به رفتن ديكتاتور بود. اما حادثه روز ها و ماه هاي گذشته مصر از به قفس انداختن مبارك تا تغيير در ساختار دولت موقت و به هيچ گرفتن نظريات شوراي نظامي حاكم، همه و همه نشان دهنده تداوم اين عصبانيت است، خشمي كه بدون شك راه خود را به سمت كشورهاي ديگر عربي هم خواهد گشود و نشان خواهد داد كه اين سرزمين فراعنه است كه الگوي نهايي را براي كشورهاي عربي رقم خواهد زد.
    حادثه تصرف سفارت رژيم صهيونيستي در قاهره و فراري دادن سفير اين رژيم، ادامه سريال اعتراضات مردم اين كشور به روند 35 ساله است كه بر آنها تحميل شده و آنها درصدد تغيير معادله به نفع خود هستند. در طول يك دهه گذشته آنچه در مصر گذشت، به صورت رسمي حاكميت بلامنازع رژيم صهيونيستي بر مقدرات اين كشور بود، مبارك بر آن بود تا با حمايت تل آويو و دست بردن در نتايج انتخابات پارلماني فرزندش جمال را به جاي خود حاكم كند، اين مساله يي نبود كه ديد كسي مخفي بماند، همراهي تمام قد مبارك با اسراييل در خلال جنگ 33 روزه با لبنان و 22 روزه غزه و پس از آن در محاصره گرفتن باريكه غزه گوشه يي از اين رفتار رژيم سابق بود كه نتيجه كلي آن شده بود در انزوا قرار گرفتن كامل مصر در مسائل خاورميانه.
    آنچه مردم مصر در طول ماه هاي گذشته صورت داده اند، بازگشت به موقعيت و جايگاه گذشته خود است، اعتراض آنها به كشتن مرزبانان مصري در صحراي سينا به دست نظاميان رژيم صهيونيستي، آغازي است بر يك رويداد مهم تر كه در آينده يي نه چندان دور دامن اسراييل و مقامات اين رژيم را خواهد گرفت. اگر كشتن شهروندان ترك در كشتي مرمره آبي قطع رابطه با آنكارا و تهديدهاي زباني اردوغان را در پي داشت، به نظر نمي رسد كشتن مرزبانان مصري براي تل آويو بدون هزينه باشد. جايگاه مصر و تركيه در استراتژي بلندمدت صهونيست ها متفاوت است، جايگاهي كه مصر با معاهده كمپ ديويد و چهار جنگ خونين به همراه 80 ميليون جميعت خشمگين و فقير دارد، به هيچ عنوان با تركيه يي كه تاكنون فقط حرف تحويل افكار عمومي خود داده، يكسان نيست. آنگونه كه ايهود باراك، وزير جنگ اسراييل پس از كشتن نظاميان مصري در صحراي سينا گفت، مصر به همراه كمپ ديويد گنج استراتژيك اين رژيم به شمار مي روند و بايد همه جانبه در حفظ آن كوشيد، حال آيا اين امر با سياست هاي اين رژيم ممكن است؟
    بر اساس نظرسنجي هاي مختلفي كه در طول سال هاي گذشته صورت گرفته است، بيش از 90درصد مردم مصر، امريكا را دشمن خود مي دانند، اگر مردم اين كشور اينگونه با امريكا معامله مي كنند، با رژيمي كه چهار جنگ را عليه آنها شكل داده و هزاران جوان اين كشور را كشته و سرزمين هاي عربي را اشغال كرده، چه تعاملي خواهد داشت. مصر در ماه هاي آينده آبستن حوادث مختلفي خواهد بود كه يكي از مهم ترين آنها برگزاري انتخابات رياست جمهوري در اين كشور است. نامزدهاي انتخاباتي در اين كشور بايد از هم اكنون با مشاوران خود به رايزني بپردازند كه چگونه افسار اين فيل سركش را به دست بگيرند و رام كنند كه به كمتر از لغو معاهده كمپ ديويد راضي نيست و خواستار قطع صادرات گاز به سرزمين هاي اشغالي فلسطين است! هر نامزد رياست جمهوري كه بخواهد در انتخابات آينده شركت كند، بايد تكليف خود را با كمپ ديويد و صادرات گاز هم مشخص كند و اين دو روي سكه يي است كه تحليلگران اسراييلي اين روزها در آكادمي هاي پژوهشي خود در فلسطين اشغالي روي آن مطالعه مي كنند.
    البته همين رويكرد را مصري ها در برابر عربستان سعودي هم دارند و بعيد به نظر مي رسد كه محور قاهره – رياض بار ديگر شكل بگيرد، آنچه در اين مورد قابل توجه است، بازگشت دو كشور به دهه 50 و 60 قرن گذشته و عصر رقابت هاست.

پی نوشت: یادداشتم در روزنامه اعتماد

«ترور نافرجام امير قطر»، اين خبري بود كه روز گذشته برخي از رسانه‌هاي عربي به منتشر كردند و در ميان تاييد و تكذيب آن، به نظر مي‌رسد واقعيت امر تا آنجاست كه تلاش‌هايي براي ترور امير پرحاشيه قطر صورت گرفته و او از اين حادثه جان سالم به در برده است. اما اينكه اين حادثه، چه زماني روي داده، مساله‌اي است كه همچنان در پرده قرار دارد و حتي ابعاد اين حادثه نيز همچنان سربسته باقي مانده است.
اينكه چه گروهي و يا كشوري پشت اين برنامه ترور قرار داشته‌اند، تاكنون نه رهبران دوحه در مورد آن چيزي گفته‌اند و نه گروهي، جرياني و يا كشوري مسوليت آن را بر عهده گرفته است. اين حادثه كه در شهر كوچك دوحه و در مسير هر روزه حمد بن خليفه به سمت كاخ اميري روي داد، هشت تن از محافظان، يكي از نزديكان و يك همراه آمريكايي وي كه براي ديدار با سفير روسيه عازم بودند، جان خود را از دست دادند و شخص امير قطر نيز زخمي شد.
در مورد نحوه ترور نيز آنگونه كه رسانه‌هاي عربي و برخي از شاهدان عيني گفته‌اند، يك عامل انتحاري خودروي خود را به كاروان امير قطر كوبيد تا مرحله اول برنامه اجرا شود، شدت انفجار را از آنجا مي‌توان حدث زد كه خودروي ضدگلوله حامل امير و همراهانش به شدت آسيب ديده تا جايي كه موجب زخمي شدن وي – با وجود تمام مراقبت‌هاي امنيتي- شده است. نكته ديگر در مورد اين حمله تروريستي، مشاركت گروهي در اين عمليات – با توجه به اخبار منتشر شده - است، چرا كه به گفته شاهدان عيني پس از انفجار صداي مداوم شليك گلوله از محل انفجار شنيده شده و اين‌ همه آن چيزي است كه در مورد چگونگي اين حمله قابل گفتن و ارزيابي است.
اما اينكه چه كساني در پشت اين برنامه ترور قرار دارند، نيازي به رفتن به راه دور نيست. در طول هشت ماه گذشته كه تحولات در جهان عرب به سرعت در حال شكل‌گيري بود، اين اميرنشين كوچك با غول رسانه‌اي خود از چراغ بيرون آمد و بازي‌ پيچيده‌اي را آغاز كرد كه برايش دشمنان متعددي تراشيد. هر چه تحولات از تونس به مصر، پس از آن ليبي، يمن، بحرين و سوريه كشيده شد، دخالت‌هاي قطر در اين تحولات از حالت رسانه‌اي رنگ و بوي سياسي به خود گرفت و همراهي و هماهنگي خاصي ميان ديپلماسي رسانه‌اي دوحه و ديپلماسي رسمي آن برقرار شد. تداوم اين روند باعث شد برخي از كاركنان الجزيره در صفحات شخصي خود بر روي اينترنت از تهديدهاي صورت گرفته عليه خود سخن بگويند و اينكه جان و آبرويشان در خطر است، اين تهديدها اما چندي بعد وارد مرحله تازه‌اي شد، هر چه نقش دوحه در تحولات روي داده در ليبي و سوريه بيشتر مي‌شد و دخالت‌هاي اين كشور به شكل آشكارتري صورت مي‌گرفت، تهديدها عليه مقامات اين كشور نيز روند فزاينده‌اي گرفت.
اما قطر به دليل ساختار سياسي، موقيعت جغرافيايي و كمي جمعيت و پاره‌اي از دلايل ديگر، از فشارهاي وارد شده به خود براي انصراف از مواضعش – با توجه به اين موضوع كه خود نه حكومت دموكراتي دارد، نه پارلمان انتخابي و نه دولت برآمده از راي مردم – به دليل سطح رفاه، شانه خالي مي‌كرد. اين عامل باعث نشد تا كشورهاي عرب مخالف دوحه طرح‌هاي ديگري را براي خاموش كردن شور بيش از حد سران اين كشور براي تغيير در خاورميانه، در پيش بگيرند. البته برخي از منابع نيز انگشت بر رقابت‌هاي دروني در قطر و اختلافات دامنه‌دار در اين كشور گذاشته‌اند كه در طول 16 سال گذشته نزديك به دوجين كودتاي نافرجام را باعث شده است.
يكي از كشورهايي كه پيش از اين در دو مساله ليبي و سوريه نقش فعالي را ايفا كرده بود، اما به ناگهان دست از اين رفتار و فعاليت برداشت، امارات متحده عربي بود. منابع مطلع و مطمئن اطلاعاتي مي‌گويند ابوظبي هنگامي پايش را از گليم سوريه بيرون كشيد كه با تهديدهاي امنيتي متنوعي مواجه شد، اين تهديدها كه هيچ‌وقت رسانه‌اي نشدند، سكوت عجيب امارات متحده عربي در قبال سوريه را در پي داشت، گزارش‌ها در مورد نوع اين تهديدها حاكي از وقوع انفجارهايي در اين كشور به خصوص قلب اقتصادي آن، يعني دبي داشت كه وحشت از ناامني و فرار سرمايه، خاندان حاكم بر اين ملوك‌الطوايفي را به فكر چاره و بي‌خيالي از حضور فعال در مساله سوريه انداخت.
تركيه نيز بر اساس مستندات موجود از اين تهديدهاي امنيتي به دور نبوده است. علي‌رغم برخي تلاش‌ها براي آرام نشان دادن اوضاع اين كشور، تدابير امنيتي شديد در تمام اين كشور باعث نشد تا در بندر تفريحي و فوق‌العاده درآمدزاي آنتاليا در سوال زيباي درياي مديترانه بمبي در زير شن‌ها منفجر نشود و وحشت را بر سر ترك‌ها هم فرود نياورد.
اما در ماه خرداد گذشته برخي از منابع مطلع از غيب چند هفته‌اي حمد بن خليفه آل ثاني و برقراري نوعي حكومت نظامي در قطر خبر دادند. به گفته اين منابع در طول اين دوره غيبت كه امير قطر براي طي يك دوره درمان راهي آمريكا شده بود، تعداد زيادي از افسران و نظاميان، همچنين گروهي از اعضاي خانواده سلطنتي و قبايل مخالف دستگير شدند تا به آنچه كه مقابله با هرگونه كودتاي احتمالي خوانده مي‌شد، مقابله كنند.
حال به نظر مي‌رسد آنچه در مورد ترور امير قطر – با تمام تاييدها و تكذيب‌هايي كه در اين مورد صورت گرفته است – منتشر شده است، هشداري است به وي تا در مورد سطح عملكرد، گسترش دامنه نفوذ و ابزارهايي كه با آن در حال بازي در منطقه است، بيشتر فكر كند. بدون شك آنچه مهم ارزيابي مي‌شود و برخي از آگاهان نيز به آن اعتراف دارند، كشورهايي كه طي ماه‌هاي اخير دچار تحولات متعدد شده‌اند، اقدامات كشورهاي رقيب خود را بدون پاسخ نخواهند گذاشت و رويدادهاي امنيتي روي داده در اين كشورها كه در بسياري موارد رسانه‌اي نمي‌شوند، خود تاكيدي است بر صحت اين روند.
نبايد در اين موضوع شك كرد اگر كسي قرار است غرق شود، همه را با خود غرق خواهد كرد و اگر در اين مسير موفق نشود، حتماً رقيب را گل‌آلود مي‌كند و به نظر مي‌رسد موضع‌گيري‌هاي سفت و سخت حمد بن‌ خليفه آل‌ثاني در مورد تداوم بحران در سوريه و اينكه مردم اين كشور آرام‌ نخواهند نشست، تاييدي است بر اين تهديد مداوم كه دوحه بايد منتظر ابعاد تازه‌اي از آن هم باشد، هر چند گمانه‌زني‌ها در اين مورد همچنان ادامه دارد.